آلبوم نوستالژی سفره عقد و عروسی دهه شصت؛ از اِپل پفدار دهه 60 و 70 تا رسم عسل و انگشت

شایانیوز- این روزها همه چیز تغییر کرده و با ورق زدن آلبوم عروسی و خاطرات جوانی مادر پدرمون خیلی راحت میتونیم این تغییرات رو ببینیم. چرا که عقد و عروسی های دهه شصت و هفتاد حال و هوایی داشتن که هنوز هم با دیدنشون لبخند به لبمون میاد. مراسمات ساده ای که صمیمیت و عشق خانواده و فامیل حرف اول رو توشون داشت، نه ضیافت های امروزی که زرق‌وبرق حرف اول رو میزنه. اون زمان خبری از تالارهای گرون قیمت و تزیینات لاکچری و نورپردازی های عجیب نبود، بلکه بیشتر مراسم ها یا تو حیاط خونه ها برگزار میشدن و یا در سالن های کوچیک محله و با ریسه های رنگی. فرش های دستباف و موکت های گل گلی کف زمین پهن میکردن و صندلی های پلاستیکی سفید و یا فلزی برای مهمانان چیده میشدن. اگر خونه حیاط دار بود، حوض وسط حیاط با گل های شمعدانی و گلدون های سفالی دکور میشد و شب ها هم ریسه های رنگی نوری دور تا دور حیاط میدرخشیدن. سفره عقد حال و هوای خاص خودش رو داشت و پارچه ترمه یا ساتن سفید روی زمین پهن میشد و بر روی آن قرآن، آینه و شمعدان، نقل و نبات، نان سنگک، تخم‌مرغ های تزیین شده و کله‌قندهایی که قرار بود بالای سر عروس داماد ساییده بشن با حوصله و سلیقه چیده میشد. البته خبری از تم های یونیک و دیزاینر نبود و خانوم های خونه با وسایل دست ساز خودشون این کار رو انجام میدادن. از طرفی هم لباس عروسی در دهه شصت و هفتاد اغلب پوشیده تر بود با آستین های پف دار و یقه های بسته و تورهای بلند که پشت سر کشیده میشدن. در اواخر دهه هفتاد کم کم مدل ها متنوع تر شدن و دامن های پف دار بزرگ با تاج های براق و آرایش های غلیظ تر مد شد که در ادامه عکس های آتلیه ای با پس زمینه پرده های مخملی و ستون های گچی به آلبوم های قطور اضافه شد. البته که خود آلبوم ها هم بخشی از همین نوستالژی هستن و با جلد های چرمی قهوه ای یا سرمه ای، وقتی باز میشدن بوی عکس های کاغذی به مشام میرسید. ژست های عجیب و غیرطبیعی عروس و داماد در کنار دسته گل بزرگ مصنوعی با گل های قرمز دیده میشد. موسیقی هم از بخش های مهم این خاطرات بود که با دف و ارگ ارجا میشد و البته رقص جوانان که خودش یه پای جذابیت این عروسی ها بود. البته که خیلی وقت ها هم یکی از اقوام که صدای خوبی داشت میکروفون رو به دست میگرفت و مجلس گرم کن میشد. خوراکی ها در این مراسمات اغلب شیرینی دانمارکی، کیک یزدی، نقل و شکلات بود که داخل ظرف های بلوری چیده میشد. غذاها هم اکثرا چلوکباب، زرشک پلو با مرغ بودن که داخل دیس کشیده میشدن. راستی اون موقع ها کارت عروسی برای دعوت به مهمانان داده میشد که خیلی هم مدرن نبودن و با طرح های گلدار طلایی و یا نقره ای و فونت کلاسیک نام عروس داماد نوشته میشدن. اون زمونا حتی بله برون و خواستگاری هم یه تب و تاب دیگه ای داشت و حرف بزرگترا اعتبار ویژه ای داشت. اون موقع ها فلمبرداری با دوربین‌های آنالوگ ثبت میشد و بعد هم خانواده دور هم می‌نشستند و فیلم و عکس ها رو نگاه میکردند و دوباره کلی ذوق و خنده داشتند. عقد و عروسی های اون دوران گرچه ساده تر بود، اما حس همدلی و امنیت و صمیمیت بینشون بیشتر بود. همه اینها امروزه تبدیل به یک خاطره شیرین شده که حتی شاید باهاشون شوخی بشه، اما همه ما میدونیم که اون زمان شادی ها طعم خالص تری داشت و هیچگاه از یاد نمیرن.