زینب ابوطالبی کجاست؟ چرا به‌جای تکذیب تلفنی، ویدئو منتشر نمی‌کند؟
ادعای محمدرضا باهنر درباره خروج زینب ابوطالبی از ایران با تکذیب این مجری سابق صداوسیما روبه‌رو شد.
ماجرای ادعای خروج زینب ابوطالبی، مجری پیشین صداوسیما، از ایران پس از اظهارات محمدرضا باهنر بار دیگر مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفته است. ابوطالبی که در سال ۱۳۹۸ به دلیل اظهاراتش درباره مخالفان دیدگاه‌های خود و ضرورت ترک ایران از سوی آن‌ها با واکنش‌های گسترده‌ای روبه‌رو شده بود، اکنون این ادعا را در گفت‌وگو با خبرگزاری تسنیم تکذیب کرده و از پیگیری موضوع از مسیر قضایی خبر داده است. در همین حال، انتشار یک تکذیبیه تلفنی و تصاویری که انتساب آن‌ها به ابوطالبی تأیید نشده، بر ابهامات این ماجرا افزوده و موضوع انتشار شواهد مستقل درباره محل حضور او را به بحث تازه‌ای در فضای رسانه‌ای تبدیل کرده است.
به گزارش «شایانیوز» به نقل از فرارو؛ در همین رابطه عصر ایران در مطلبی به این موضوع پرداخت: «محمدرضا باهنر، عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام و نماینده سابق مجلس شورای اسلامی، به‌تازگی مدعی شده است که زینب ابوطالبی، همان مجری‌ای که در سال ۱۳۹۸ در برنامه «انتقام سخت» شبکه افق گفته بود کسانی که چنین شرایط و اعتقاداتی را نمی‌پسندند، جمع کنند و از ایران بروند، حالا خودش ایران را ترک کرده است.
پس از انتشار این اظهارات، خبرگزاری تسنیم در گفت‌وگویی تلفنی با زینب ابوطالبی، تکذیبیه او را منتشر کرد. ابوطالبی در این گفت‌وگو قاطعانه ادعای خروجش از کشور را رد کرد و گفت که در ایران حضور دارد. او همچنین اعلام کرد قصد دارد از مسیر قانونی و قضایی علیه منتشرکنندگان آنچه شایعه‌سازی و انتشار اخبار جعلی می‌داند، اقدام کند.
بسیاری از رسانه‌ها هم به نقل از تسنیم همین تکذیبیه را منتشر کردند. اما نکته اینجاست که ظاهراً در فضای رسانه‌ای امروز، با وجود گسترش شبکه‌های اجتماعی، انتشار تکذیبیه تلفنی برای بسیاری از دنبال‌کنندگان این ماجرا کافی نیست. آن‌ها می‌خواهند، علاوه بر تکذیب این ادعا، تصویر یا ویدیویی تازه از ابوطالبی منتشر شود که حضور او را در مکانی مشخص در ایران، مثلاً تهران، با نشانه‌هایی مانند برج آزادی یا برج میلاد، در زمان و تاریخی معین نشان دهد.
البته در فاصله انتشار این خبرها، تصاویری هم از زنی بدون حجاب در خارج از کشور منتشر شده که به زینب ابوطالبی نسبت داده شده است؛ اما این انتساب رد شده و گفته می‌شود تصاویر متعلق به شخص دیگری است.
در فضای مجازی، حتی یکی از مجریان سابق صداوسیما هم گفته بود که برای اثبات این موضوع باید سندی عینی‌تر از یک گفت‌وگوی تلفنی ارائه شود؛ برای مثال، ویدیویی که خود ابوطالبی در مکانی مشخص، با پس‌زمینه‌ای مانند برج میلاد یا برج آزادی، ضبط کرده باشد. به این ترتیب، مطالبه انتشار مدرکی تصویری برای اثبات حضور او در ایران، به یکی از محورهای این حاشیه رسانه‌ای تبدیل شده است.»
در نهایت، ماجرای زینب ابوطالبی بار دیگر نشان می‌دهد که در فضای رسانه‌ای امروز، نه طرح یک ادعا به‌تنهایی برای اثبات آن کافی است و نه تکذیب آن لزوماً به پایان حاشیه‌ها منجر می‌شود. آنچه می‌تواند به روشن‌شدن واقعیت کمک کند، ارائه شواهد معتبر، قابل بررسی و مستقل است؛ به‌ویژه در موضوعی که هم ادعای اولیه و هم تصاویر منتشرشده درباره آن با ابهام و تردید همراه‌اند. تا زمانی که مدرک مستقلی برای تأیید ادعای خروج ابوطالبی از ایران ارائه نشده، باید این موضوع را در حد یک ادعای تکذیب‌شده دانست، نه واقعیتی اثبات‌شده است.
