مشخصات باورنکردنی ناو آبراهام لینکلن؛ ترامپ سلطان دریا را به پشت مرزهای ما رساند

شایانیوز- در پی تشدید تنش‌‎های منطقه‌ای در خاورمیانه، ناو هواپیمابر USS آبراهام لینکلن (CVN‑72) در صدر اخبار جهانی قرار گرفته و تحلیلگران نظامی حضور آن را یکی از برجسته‌ترین حرکات راهبردی نیروی دریایی ایالات متحده توصیف می‌کنند؛ کشتی‌ای بی نهایت عظیم که فراتر از نمادی از قدرت امریکا، یکی از کارآمدترین ابزارهای مشروع فشار و توان عملیاتی بلندبرد این کشور محسوب می‌شود؛ و اکنون با اعزام به منطقه، نه ‌فقط ظرفیت رزمی بلکه پیام سیاسی و ژئوپلیتیکی مهمی را منتقل می‌کند.

 ناو USS آبراهام لینکلن: غول هسته‌ای امریکا و نماد قدرت هوابرد دریایی

جایگاه راهبردی و ماموریت اصلی

ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن یکی از ناوهای کلاس «نیمیتز» است، کلاس ناوهای هواپیمابر هسته‌‎ای که از دهه‌های ۱۹۷۰ به بعد ستون فقرات توان پشتیبانی هوایی نیروی دریایی امریکا بوده‌اند. این ناو به ‌عنوان پرچم‌دار Carrier Strike Group 3 (CSG‑3)  عمل می‌کند: گروهی رزمی که شامل ناوشکن‌ها، هواپیماهای رهگیر، شناسایی هدف، جنگ الکترونیک و جنگنده‌های تهاجمی می‌شود. ارسال این گروه ضربتی به خاورمیانه در اوج تنش با ایران، انباشتی از ظرفیت واکنش سریع، قدرت هوایی شناور و بازدارندگی بلندبرد را به همراه دارد که امریکا برای تقویت حضور نظامی خود در منطقه به کار می‌گیرد.

ابعاد فیزیکی، توان فنی و مشخصات عملیاتی

ناو پر ابهت آبراهام لینکلن نمونه‌ای از عظمت مهندسی دریایی است که در طول بیش از سه دهه خدمت به‌ طور مداوم به‌ روزرسانی شده و اکنون یکی از قوی‌ترین ناوهای هواپیمابر در ناوگان جهانی به شمار می‌رود. این کشتی با وزنی بیش از ۱۰۰ هزار تن و طولی بالغ بر ۳۳۳ متر، پهنای عرشه پروازی نزدیک به ۷۷ متر و نیروگاه هسته‌ای مجهز به دو راکتور A4W، قادر به حرکت با سرعت بیش از ۳۰ گره دریایی (بیش از ۵۵ کیلومتر بر ساعت) است؛ سرعتی که برای یک سکوی عملیاتی متحرک با این ابعاد در کلاس خودش یک امتیاز بی نظیر است. نیروگاه هسته‌ای نه‌ تنها برد عملیاتی ناو را عملاً نامحدود می‌کند، بلکه امکان مداومت عملیاتی طولانی‌مدت را بدون نیاز به سوخت‌گیری مکرر فراهم می‌آورد؛ امکانی که در ماموریت‌های دوربرد نظیر خاورمیانه اهمیت دارد.

موقعیت فعلی ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن در دریای عرب و جنوب دریای عمان

در واقع راز بی مانند بودن این ناو، پیشران هسته‌ای آن است. این ناو هواپیمابر غول‌آسا موتور حرکت ندارد و به جای آن با نیروی هسته‌ای حرکت می‌کند و نیروی خود را از انرژی هسته‌ای می‌گیرد. این ویژگی سبب می‌شود که این غول نظامی قادر باشد برای مدت‌های طولانی حرکت کند؛ بی آنکه نیاز به سوخت‌گیری داشته باشد.

عرشه این ناو تقریباً ۴٫۵ هکتار وسعت دارد و از چهار کاتاپولت و چهار سیم‌گیر برای پرتاب و بازیابی هواپیماها بهره می‌برد، به گونه‌ای که به ‌طور معمول ۶۰ تا ۷۰ هواپیما و هلیکوپتر را در ترکیب‌هایی از جنگنده‌های تهاجمی F/A‑18E/F Super Hornet، جنگنده‌های نسل پنجمی F‑35C، هواپیماهای هشدار سریع E‑2D Hawkeye، جنگ الکترونیک EA‑18G Growler و بالگردهای MH‑60 به ‌کار می‌گیرد. این مجموعه، آبراهام لینکلن را به سکوی پرتاب هوایی شناوری بدل می‌کند که می‌تواند عملیات هوایی چند منظوره در هر نقطه از جهان را بدون نیاز به پایگاه زمینی پشتیبانی کند.

پوشش دفاعی و سیستم‌های پیشرفته

علی‌رغم اینکه ناوهای هواپیمابر به‌ خودی ‌خود سکوهای تهاجمی هستند، آبراهام لینکلن دارای سامانه‌های دفاعی چندلایه است؛ از جمله لانچرهای موشک سطح به هوا ESSM، سیستم‌های دفاع نزدیک Phalanx CIWS برای مقابله با تهدیدات نزدیک و سامانه‌های جنگ الکترونیک برای مقابله با اهداف دریایی و هوایی متخاصم. این لایه‌های دفاعی در کنار نظام راداری پیشرفته و ارتباطات دیجیتال به ناو اجازه می‌دهد در محیط‌های بالقوه تهدیدآمیز، هم از خودش دفاع کند و هم گروه ضربتی همراه را پوشش دهد.

کاربرد عملیاتی و نقش تاکتیکی در منطقه

عملکرد آبراهام لینکلن در میدان عملیاتی بیش از نقش نمادین است. این ناو به‌ همراه اسکادران هوایی خود، دارای برتری هوایی است و توانایی پشتیبانی نزدیک هوایی، شناسایی پیشرفته، جنگ الکترونیک، پشتیبانی لجستیکی و حتی حملات تهاجمی دقیق را دارد. در واقع، یک ناو هواپیمابر به‌ معنی توانایی اعمال قدرت هوایی بدون اتکا به فرودگاه‌های زمینی است؛ خصوصیتی که در خلیج فارس، با توجه به پیچیدگی‌های ژئوپلیتیکی و امنیتی، به امریکا این امکان را می‌دهد که سریعاً در هر نقطه عملیاتی واکنش دهد.

چند ویژگی مهم دیگر این ناو غول‌آسا

بهره‌مندی از هواگردهای مدرن با تمرکز بر نسل پنجم

این ناو به ‌طور فعال یک اسکادران جنگندهٔ نسل پنجم F‑35C Lightning II را در اختیار دارد هواپیماهایی که با قابلیت‌های پنهان‌کاری، سنسورهای شبکه‌محور و توان عملیاتی دیجیتال، قابلیت‌های رزمی ناو را به‌ طور چشمگیری افزایش داده‌اند.

دفاع لایه‌ای بسیار پیشرفته علیه تهدیدهای نوین

سیستم‌های دفاعی ناو فقط به موشک‌ها یا توپ‌های ساده محدود نمی‌شود؛ آبراهام لینکلن دارای یک معماری دفاعی «چند لایه» است که می‌تواند هم تهدیدات هوایی کلاسیک، هم پهپادها و تهدیدات بدون سرنشین و هم قایق‌های تهاجمی سریع را هدف قرار دهد. این معماری شامل:

سامانه‌های Phalanx CIWS با واکنش بسیار سریع،

موشک‌های برد کوتاه Rolling Airframe Missile با هدایت دوگانه،

سامانه‌های Sea Sparrow برای مقابله با هواپیماها و موشک‌های دوربردتر،

به‌ علاوه یک لایهٔ جنگ الکترونیک پیشرفته برای ایجاد اختلال و فریب الکترونیکی در تهدیدهای متخاصم است، که همراه با پشتیبانی ناوشکن‌های اسکورت، امکان دفاع مؤثر در محیط‌های چالش‌برانگیز را فراهم می‌کند.

رادارها، سنسورها و سامانه‌های ارتباطی به روز

این ناو دارای مجموعهٔ گسترده‌ای از رادارهای پیشرفته سه ‌بعدی و سنسورهای دیجیتال است که می‌توانند هم اهداف هوایی و هم اهداف سطحی را در فواصل بسیار دور شناسایی کنند و داده‌ها را با سرعت بالا در اختیار هواپیماها و ناوشکن‌های همراه قرار دهند. این سامانه‌ها شامل رادارهای AN/SPS-48E و AN/SPS-49 و سیستم‌های هدایت هواپیما هستند که امکان عملیات پیچیدهٔ ناوگروهی را می‌دهند.

ظرفیت انسانی و لجستیکی گسترده

این ناو بیش از ۵٬۶۸۰ نفر خدمه، از جمله نیروی پروازی، مهندسی و پشتیبانی را در خود جای می‌دهد، که آن را نه فقط به یک سکوی پروازی، بلکه به «شهر شناور» قابل اتکا در ماموریت‌های طولانی تبدیل می‌کند.

کلام آخر

تحلیلگران نظامی حضور آن را نوعی پاسخ راهبردی به تنش‌های فزاینده با ایران می‌دانند، چرا که این ناوگروه ضربتی، ظرفیت قابل توجهی برای عملیات تهاجمی و البته تدافعی در صورت اقدام طرف مقابل علیه متحدان امریکا در منطقه را دارد.

ناو هواپیمابر USS  آبراهام لینکلن نه تنها یک سکوی عملیاتی عظیم با توان پروازی و دفاعی فوق‌العاده بالاست، بلکه حضورش در خاورمیانه پیامدهای راهبردی گسترده‌ای دارد؛ از ارسال تجهیزات حمله ضربتی علیه اهداف استراتژیک بسیار مهم از جمله زرادخانه‌های موشکی گرفته تا توان بازدارنده و افزایش ظرفیت واکنش سریع امریکا در برابر هرگونه تهدید شرکای منطقه‌ای، و البته تقویت حضور نیروی دریایی امریکا در یکی از حساس‌ترین گذرگاه‌های انرژی و امنیت جهانی.

اعزام این ناو به سمت خاورمیانه در کنار سایر نشانه‌های چند هفته اخیر به ویژه رزمایش 11 روزه‌ای که قرار است در سرتاسر خاورمیانه اجرا شود، نشان می‌دهد که امریکا از نیروی دریایی خود به‌ عنوان یکی از اصلی‌ترین ابزارهای اعمال قدرت و حمایت از منافع راهبردی خود در خلیج فارس و منطقه استفاده می‌کند؛ چه در قالب پتانسیل عملیاتی برای فعال کردن ضربات هوایی دقیق در مواقع لزوم و چه در قالب بازدارندگی و جلوگیری از اقدام موفق طرف مقابل در ناامن کردن منطقه به ویژه تنگه هرمز و پیشگیری و دفع هر گونه اقدام علیه متحدان منطقه‌ای و مواضع نیابتی متحدان فرامنطقه‌ای امریکا.