سفر به ایام قدیم سال 1375؛ مقایسه بچگی و بازی های قدیم دهه شصتیا و گودزیلا های 1404

شایانیوز- بچگی قدیم دهه هفتادیا یه جور خاصی بود که انگار مزش با هیچ دوره دیگه ای تکرار نمیشه. قدیما بچه بودن یعنی آزادی، یعنی کوچه، یعنی اینکه از صبح میزدی بیرون و فقط موقعی برمیگشتی که هوا تاریک شده بود و صدای مامان از سر کوچه در میومد. کسی دقیق نمیپرسید کجایی، با کی بازی میکنی، چی کار میکنی. فقط مهم این بود که سالم برگردی. زانوها پر از زخم بود، لباس ها خاکی، ولی دل ها شاد. زمان انگار کش میومد و یه روز بچگی اندازه یه هفته حالا خاطره داشت.

قدیما اسباب بازی ها کم بودن، ولی تخیل زیاد. یه توپ پلاستیکی ساده، یه طناب، چند تا سنگ یا حتی یه تیکه چوب، میتونست ساعت ها سرگرممون کنه. بازی ها جمعی بودن و قانوناش رو خودمون میساختیم. وسطی، قایم باشک، هفت سنگ، لی لی، کش بازی؛ بازی هایی که توش دعوا هم بود، گریه هم بود، ولی آخرش آشتی میکردیم و دوباره میخندیدیم. بچه ها یاد میگرفتن چطور کنار هم باشن، چطور حقشون رو بگیرن و چطور ببخشن.

بچگی الان اما یه شکل دیگه داره. بچه ها خیلی زود و تو سن خیلی کم که حتی هنوز حرف زدن بلد نیستن، با گوشی و تبلت آشنا میشن. بازی ها از کوچه اومدن توی صفحه نمایش و دوست ها بعضی وقت ها مجازی تر از واقعین. الان بچه ها کمتر زمین میخورن، کمتر خاکی میشن، ولی خیلی زودتر چیزهای جدید یاد میگیرن. دنیای اطلاعات براشون بازتره و خیلی چیزهایی رو میدونن که ما توی سن بالاتر فهمیدیم. بچگی الان تمیز تره، امن تره، ولی شاید یه کم ساکت تر.

قدیما حوصله داشتن یه مهارت بود. برای دیدن کارتون باید صبر میکردی تا ساعت مشخصی برسه. اگه جا میموندی، دیگه تموم شده بود. برای بازی با دوستت باید میرفتی دنبالش در خونش. الان همه چیز آنیه! با یه کلیک، با یه لمس. همین باعث شده بچه های امروز زودتر حوصلشون سر بره و زودتر دنبال هیجان جدید باشن.

بچگی قدیم ساده تر بود، ولی سختی های خودش رو داشت. نه کلاس های جورواجور بود، نه برنامه ریزی فشرده. بیشتر وقت آزاد بود و همین آزادی، خلاقیت میاورد. الان بچه ها برنامه دار بزرگ میشن؛ کلاس زبان، ورزش، موسیقی، مهارت های مختلف. امکانات بیشتر شده، اما فرصت ول گشتن کمتر.

مقایسه بازی و ظاهر بچه های دهه هفتادی و حالا

قدیما خانواده ها بیشتر دور هم بودن. شب ها قصه، حرف، خنده، حتی دعوا. الان هر کسی یه صفحه نمایش جلوی خودشه. کنار هم هستن، ولی ذهن ها جداست. این تغییر الزاما بد نیست، فقط نشون میده دنیا عوض شده و بچگی هم باهاش عوض شده.

با همه این تفاوت ها، یه چیز هیچوقت عوض نمیشه؛ بچه ها هنوز بچه‌ان. هنوز دوست دارن بازی کنن، دوست داشته بشن، دیده بشن و احساس امنیت کنن. چه توی کوچه خاکی قدیم، چه پشت تبلت و گوشی الان، بچگی دوره ساختن خاطرست.

شاید بهترین نگاه اینه که نه بچگی قدیم رو مطلقا مقدس بدونیم، نه بچگی الان رو خراب شده. هر دوره خوبی ها و بدی های خودش رو داره. هنر ما اینه که از بچگی قدیم، آزادی و صمیمیتش رو نگه داریم و از بچگی الان، آگاهی و امکاناتش رو درست استفاده کنیم. چون بچگی فقط یه بار اتفاق میفته و هر شکلی که باشه، قراره سال ها بعد با حسرت بهش فکر کنیم.