لو رفتن فیلم خصوصی و تیپ عجیب غریب آناهیتا افشار / کلاه و کفشی که تو کَت نمیره
استایل آناهیتا افشار در مراسم اکران فیلم «بی‌دار» با کت کراپ اورسایز، دامن بلند و کلاه مشکی حسابی سر وصدا به پا کرده است.
شایانیوز- آناهیتا افشار چندی پیش از خود یک ویدیو با حال گریان منتشر کرده بود درخواست داشت فیلم خصوصی او را پخش نکنند و در آخر معلوم شد که این فیلم مربوط به اکران فیلمش بوده و حسابی ویو از آن خود کرده بود حالا در مراسم اکران همان فیلم یعنی فیلم «بی‌دار» با استایلی تمام مشکی و متفاوت ظاهر شد و باز هم تمامی توجه ها را به خود جلب کرد؛ انتخابی که در عین سادگی به واسطه فرم لباس ها و جزئیات خاص آنها از یکنواختی فاصله گرفته است. ترکیب کت کراپ اورسایز، دامن بلند با برش نسبتاً راسته، کفش‌های کلاسیک پنجه مربعی و کلاه مشکی با تاج و لبه های گرد، استایلی مینیمال با حال و هوایی مدرن ساخته که بخش مهمی از جذابیت آن به بازی با حجم ها و فرم ها برمی‌گردد.
یکی از نکات قابل توجه در این استایل تضاد میان حجم آزاد کت و فرم کشیده دامن است. کت با سرشانه های برجسته و برشی نسبتاً ساختارمند، به بالاتنه حجم داده و در مقابل دامن بلند و ساده امتداد بصری اندام را حفظ کرده است. با این حال پارچه دامن می توانست ایستایی بهتری داشته باشد تا فرم آن در قسمت پایین تنه مرتب تر دیده شود و ظاهر لباس جلوه ای حرفه‌ای تر پیدا کند.
جزئیات دوخت و نحوه قرارگیری کت نیز نقش مهمی در متفاوت شدن این ترکیب دارند. یقه نامتقارن، لبه‌های آزاد و حالت خاص آستین ها، کت را از فرم متعارف مدل های کلاسیک خارج کرده اند. این نوع بازی با ساختار لباس در استایلینگ معاصر، گاهی کاملاً آگاهانه انجام می شود؛ چراکه قرار نیست همیشه تمام اجزای لباس بی نقص و کاملاً متقارن روی بدن قرار بگیرند. گاهی همین ناهماهنگی کنترل شده است که به استایل شخصیت می دهد. البته مرز باریکی میان فرم نامتقارن و دوخت نامرتب وجود دارد و در این استایل، اجرای دقیق تر یقه، سرشانه ها و آستین ها می توانست جلوه طراحی کت را بهتر نشان دهد.
کلاه آناهیتا افشار م انتقادات زیادی به همراه داشت و برخی کاربران آن را شبیه کلاه های شعبده بازان خواندند و گفتند بهتر بود که کلاه ارتفاع کمتری می داشت.
انتخاب رنگ مشکی برای تمام اجزای لباس نیز تصمیم هوشمندانه ای بوده است. یکدستی رنگ ها باعث شده توجه مخاطب بیشتر به سیلوئت لباس، تفاوت بافت ها و اکسسوری ها جلب شود؛ ضمن اینکه کلاه مشکی با فرم گرد خود، به استایل هویت مشخص تری داده و از سادگی بیش از حد آن جلوگیری کرده است. کفش های نوک مربعی نیز با حال و هوای کلاسیک و مینیمال این ترکیب هماهنگی دارند و در کنار دامن بلند، امتداد مناسبی در بخش پایینی استایل ایجاد می کنند.
با این حال، برای ارتقای این استایل می شد به چند نکته توجه کرد. نخست، استفاده از پارچه ای با ایستایی بهتر برای دامن و اجرای دقیق تر جزئیات کت بود که می توانست به منسجم تر شدن فرم کلی لباس کمک کند. دوم، کیف و اکسسوری ها می توانستند نقش پررنگ تری در تکمیل استایل داشته باشند؛ برای مثال، یک کیف دستی با ساختار هندسی مشخص و جزئیات فلزی ظریف، بدون برهم زدن فضای مینیمال لباس، به آن جلوه ای لوکس تر میداد. همچنین، با توجه به حجم کت و دامن بلند، کمی ظرافت بیشتر در خط کمر یا انتخاب دامنی با برش تمیزتر می توانست تعادل بصری ترکیب را تقویت کند.
در مجموع، استایل آناهیتا افشار نمونه ای از یک انتخاب مینیمال است که جذابیت خود را نه از رنگ های متنوع یا طرح های شلوغ، بلکه از فرم، تناسب و جزئیات می گیرد. ایده اصلی این ترکیب موفق است و هماهنگی رنگی آن به انسجام ظاهر کمک کرده؛ با این حال، توجه بیشتر به کیفیت ایستایی پارچه و ظرافت اجرای کت می توانست فاصله میان یک استایل ساده و یک استایل مینیمالِ خوش ساخت و حرفه ای را کمتر کند.
