شرط وصل اینترنت قطع بین المللی اعلام شد؛ تکلیف تلگرام و اینستاگرام چه می شود؟

شایانیوز- ایران اینترنت ندارد؛ ایران بیش از 50 روز است که اینترنت ندارد؛ بیش از 1250 ساعت است که کسب وکارهای اینترنتی قادر به فعالیت نیستند و مجبور شدند کسب و کارهایشان را تعدیل و کوچک یا تعطیل کنند.

افرادی که زندگی‌شان از جهات مختلفی به اینترنت گره خورده بعد از ۵۲ روز قطعی دسترسی هم‌چنان مستاصل‌اند و خواسته‌ای جز این که اینترنت دوباره وصل شود ندارند. درخواستی که پرتکرارترین کامنت این ۵۲ روز خاموشی است اما انگار شنیده نمی‌شود.

کدام سایت ها و سرویس ها باز هستند؟

آنطور که گزارش نت بلاکس نشان می دهد سطح در دسترس بودن اینترنت بین المللی این روزها در ایران حدود دو درصد است. یک درصد این دو درصد به مدد وصل شدن موتور جستوجوی گوگل اتفاق افتاد. وصل شدنی که خیلی ها را امیدوار کردن به حادث شدن گشایش های بیشتر اما انگار همین گشایش هم لرزان است چرا که ظهر سه شنبه یک ساعتی گوگل قطع شد.

کارشناسان حوزه‌ی فناوری بر این باور بودند که در دسترس قرار گرفتن این موتور جستجو می‌تواند زمینه‌ساز فعالیت مجدد بخشی از ابزارهای تغییر آی‌پی شود. این موضوع به کاربران کمک می کرد تا بدون نیاز به پرداخت هزینه‌های سنگین و چند میلیون تومانی، به بخش وسیع‌تری از شبکه‌ی جهانی متصل شوند و نیازهای ارتباطی خود را برطرف سازند. موضوعی که بعد از گذشت 6 روز از وصل شدن گوگل هنوز محقق نشده است.

آنچه امروز از گوگل وصل است فقط صفحه اصلی است که آن هم به مشابه یک ویترین است چرا که بسیاری از سایت و نتایج جستجوها باز نمی شود.

برخلاف اعلام برخی سایت ها همچنان امکان دسترسی به جیمیل در ایران فراهم نیست و این موضوع باعث شده امکان استفاده از دیپ‌سیک هم برای کاربران ایرانی فراهم نباشد. چرا که وقتی جیمیل کار نمیکنه باز شدن دیپ سیک هم عملا فایده ای نداره و اصلا نمیشه اکانت ساخت یا واردش شد. از طرفی وقتی اپ استور و گوگل پلی هم باز نیست نمی شود دیپ سیک رو اپدیت یا نصب کرد، به واقع انگار  یه جورایی اصلا انگار باز نشده گفتنی است سایت نو لاگین چت دیپ سیک هم بسته است.

اوضاع پیام رسان و شبکه های اجتماعی خارجی هم که احتمالا قابل حدس زدن است چرا که وقتی ویکی‌پدیای ساده هم باز نمیشه نباید انتظار دسترسی به به تلگرام و ایکس و یوتیوب را داشت.

درخواست عجیب عضو دولت از مردم؛ باز هم تحمل کنید

رئیس شورای اطلاع‌رسانی دولت، با اشاره به نارضایتی‌ها از وضعیت اینترنت در شرایط فعلی، تأکید کرد: این محدودیت‌ها ناشی از شرایط جنگی است و با پایان آن، وضعیت به حالت عادی بازخواهد گشت.

الیاس حضرتی با بیان اینکه «شرایط جنگ، اقتضائات خاص خود را دارد»، گفت: در چنین وضعیتی، اعمال برخی محدودیت‌ها در حوزه ارتباطات و اینترنت اجتناب‌ناپذیر است و مردم نیز همان‌طور که سایر مشکلات را تحمل می‌کنند، باید در این زمینه نیز صبوری داشته باشند.

احتمالا جناب حضرتی که خودش از اصحاب رسانه و صاحب امتیاز روزنامه اعتماد است خوب باید بداند که قطع اینترت در 53 روز اخیر بسیاری از کسب و کار ها را نابود کرده و جماعت زیادی را بیکار کرده اما همچنان از مردم می خواهد که تحمل کنند! ای کاش ایشان و سایر مقامات مسئول قدری هم سمت مردم بایستند و به جای اینکه از مردم بخواهند صبوری کنند به خاطر قطعی اینترنتی که در سه ماه اخیر بیش از 100 روز قطع بوده و وقتی هم که وصل است باید از هفت خوان رستم گذر کرد تا رسید به تلگرام و اینستاگرام حداقل به نوبه خودش از مردمی که حق مسلم شان سلب شده عذرخواهی میکرد.

خوب است به جناب حضرتی و سایر مسئولان یادآور شویم که اینترنت یک حق است، نه نیاز است، نه امتیاز؛ حقی برای همه شهروندان به یک اندازه؛ فارغ از شغلی که دارند، هدفی که دنبال می‌کنند و نیازی که رفع می‌کنند. 

قطعی اینترنت معادل چند پل کرج ویرانی داشت؟

«افشین کلاهی»، رئیس کمیسیون دانش‌بنیان اتاق ایران، برای توضیح ابعاد خسارت قطع اینترنت، دست به مقایسه‌ای تکان‌دهنده زد. او یادآور شد که هزینه ساخت پل تخریب‌شده B1 حدود ۲۰ میلیون دلار است و هزینه احداث هر مگاوات نیروگاه نیز به حدود ۳ میلیون دلار می‌رسد. سپس افزود که خسارت مستقیم قطع اینترنت روزانه ۳۰ تا ۴۰ میلیون دلار و خسارات غیرمستقیم آن تا ۸۰ میلیون دلار در روز برآورد می‌شود.

اگر تنها بر مبنای همان خسارت مستقیم حساب کنیم، در 52 روز گذشته اقتصاد ایران متحمل رقمی میان 1.5 تا 2 میلیارد دلار خسارت شده است. این یعنی در همین بازه، بیش از 75 تا 100 پل B1 در اقتصاد کشور ویران شده است. اما اگر خسارات مستقیم و غیرمستقیم را با هم در نظر بگیریم، برآوردی میان ۵.۲۸ تا ۵.۷۶ میلیارد دلار به دست می‌آید؛ رقمی که از منظر نمادین، معادل نابودی بیش از ۲۵۰ پل B1 است. این همان ابعادی است که کلاهی می‌کوشد به ما نشان دهد: اقتصاد دیجیتال هر روز زیر بار خاموشی اینترنت، در حال از دست دادن زیرساخت‌هایی است که اگر مثل یک پل عینی و فیزیکی بودند، شاید حساسیت‌ها در برابر این خسارت‌ها هزار برابر بیشتر از امروز می‌بود.