معرفی تیم‌های حاضر در گروه A جام جهانی ۲۰۲۶؛ جمهوری چک، اهالی پراگ، ساکنین موقت دالاس

جمهوری چک بعد از ۲۰ سال غیبت دوباره در جام جهانی حضور دارد.

لینک کوتاه کپی شد

اگر مجموعه «ارباب حلقه‌ها» را دیده باشید، احتمالاً گالوم را به یاد دارید؛ موجودی که زمانی انسانی عادی بود اما وسوسه قدرت، او را به مخلوقی منزوی و تسخیرشده تبدیل کرد. تمام زندگی او در جست‌وجوی حلقه‌ای خلاصه شده بود که آرام‌آرام عقل و هویتش را بلعید.

به گزارش «شایانیوز» و به نقل از فوتبال 360، حالا از سرزمین میانه فاصله بگیرید و به قلب اروپا سفر کنید؛ به پراگ، پایتخت افسانه‌ای جمهوری چک. شهری که قرن‌ها پیش، پیش از آنکه تالکین قلم به دست بگیرد، داستان هیولای دیگری را در دل خود پرورش داده بود؛ «گولم».

طبق افسانه‌های یهودیان پراگ، خاخام لو این موجود غول‌پیکر را از گل و خاک رس ساخت تا از جامعه یهودیان شهر در برابر تهدیدها محافظت کند. اما گولم نیز مانند بسیاری از موجودات افسانه‌ای، سرانجام از هدف اصلی خود منحرف شد. او که برای محافظت خلق شده بود، به موجودی خطرناک تبدیل شد و خالقش ناچار شد دوباره او را به توده‌ای از خاک بدل کند. گفته می‌شود بقایای گولم هنوز هم در اتاقک‌های پنهان یکی از مشهورترین کنیسه‌های پراگ باقی مانده است.

امروز گولم به یکی از نمادهای فرهنگی پراگ تبدیل شده؛ تا جایی که گردشگران می‌توانند مجسمه‌ها، سوغاتی‌ها و حتی افرادی را ببینند که در جشنواره‌ها لباس این موجود افسانه‌ای را بر تن می‌کنند.

آیا میان گولم پراگ و گالوم تالکین ارتباطی وجود دارد؟ پاسخ قطعی‌ای برای این سؤال وجود ندارد. برخی هرگونه ارتباط را رد می‌کنند و تفاوت‌های بنیادین میان این دو شخصیت را یادآور می‌شوند. برخی دیگر معتقدند جی. آر. آر. تالکین هنگام خلق گالوم از افسانه‌های قدیمی پراگ الهام گرفته است. حقیقت هرچه باشد، شباهت اسمی این دو موجود همچنان یکی از بحث‌های جذاب میان علاقه‌مندان ادبیات فانتزی است.

اما اگر از خودتان می‌پرسید این همه صحبت درباره هیولاها و افسانه‌ها چه ارتباطی با فوتبال دارد، وقت آن رسیده که وارد زمین شویم.

جمهوری چک، کشوری محصور در خشکی در قلب اروپا، میان آلمان، لهستان، اتریش و اسلواکی قرار گرفته است. سرزمینی که تاریخ آن به قرن نهم میلادی و پادشاهی بوهمیا بازمی‌گردد. این کشور تا سال ۱۹۹۲ بخشی از چکسلواکی بود؛ کشوری که پس از فروپاشی بلوک شرق به دو کشور مستقل جمهوری چک و اسلواکی تقسیم شد. چند دهه بعد نیز دولت این کشور تلاش کرد نام کوتاه‌تر «چکیا» را در سطح بین‌المللی جا بیندازد؛ نامی که امروزه در بسیاری از رویدادهای ورزشی و اسناد رسمی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

حالا نوبت فوتبال است؛ فوتبالی که شاید مانند افسانه‌های پراگ پر از جادو نباشد، اما بارها ثابت کرده جمهوری چک یکی از سرسخت‌ترین و غیرقابل پیش‌بینی‌ترین تیم‌های قاره اروپا است.

چک چگونه صعود کرد؟

در نگاه اول، مسیر جمهوری چک برای رسیدن به جام جهانی چندان دشوار به نظر نمی‌رسید. حضور تیم‌هایی مانند جزایر فارو، مونته‌نگرو و جبل‌الطارق باعث شده بود بسیاری از کارشناسان رقابت اصلی گروه را تنها میان چک و کرواسی بدانند؛ نبردی بر سر تنها سهمیه مستقیم جام جهانی.

اما همه چیز مطابق انتظار پیش نرفت. چک‌ها برابر کرواسی یک تساوی و یک شکست را تجربه کردند و حتی مقابل جزایر فارو نیز یک بار غافلگیر شدند. در پایان مرحله گروهی، آن‌ها با از دست دادن هفت امتیاز و کسب ۱۶ امتیاز، پشت سر کروات‌ها قرار گرفتند و مجبور شدند شانس خود را در پلی‌آف جست‌وجو کنند.

اولین مانع، جمهوری ایرلند بود. مسابقه‌ای که خیلی زود به کابوس تبدیل شد. ایرلندی‌ها تنها در نیم ساعت نخست دو بار دروازه چک را باز کردند و رویای بازگشت به جام جهانی را در آستانه نابودی قرار دادند. با این حال شاگردان چک تسلیم نشدند. آن‌ها پیش از پایان وقت قانونی، دو گل خورده را جبران کردند تا بازی به وقت‌های اضافه و سپس ضربات پنالتی کشیده شود.

در آن لحظات، هر ضربه پنالتی وزن بیست سال انتظار را روی دوش بازیکنان جمهوری چک قرار داده بود. با این حال آن‌ها از این آزمون دشوار جان سالم به در بردند و به فینال پلی‌آف رسیدند.

آخرین مانع، دانمارک بود؛ تیمی که خاطره‌ای تلخ برای فوتبال چک ساخته بود. دانمارکی‌ها در مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۲ بالاتر از نسل طلایی چک قرار گرفته بودند و اجازه نداده بودند تیمی با ستارگانی چون پاول ندود به جام جهانی برسد.

این بار اما داستان متفاوت آغاز شد. جمهوری چک خیلی زود و در دقیقه سوم توسط سولچ به گل رسید. دانمارک حملات سنگینی را روی دروازه حریف ترتیب داد و سرانجام یواخیم آندرسن بازی را به تساوی کشاند. نبرد دو تیم در وقت‌های اضافه نیز ادامه یافت؛ جایی که هر دو تیم یک بار دیگر دروازه یکدیگر را باز کردند تا تکلیف آخرین سهمیه در ضربات پنالتی مشخص شود.

پایان این داستان اما به سود چک‌ها رقم خورد. آن‌ها در ضربات پنالتی با نتیجه ۵ بر ۳ از سد دانمارک گذشتند و سرانجام طلسم بیست‌ساله را شکستند؛ طلسمی که از جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان آغاز شده بود. حالا جمهوری چک پس از دو دهه دوری، بار دیگر خود را در بزرگ‌ترین صحنه فوتبال جهان می‌دید.

چک به روایت تاریخ جام جهانی

تیم ملی فوتبال این کشور، همان‌طور که نام سرزمینش تغییر کرد، بارها هویت تازه‌ای به خود گرفت؛ از بوهمیا به چکسلواکی و سپس به جمهوری چک. با این حال، بخش عمده افتخارات فوتبال این منطقه در ویترین چک باقی ماند؛ کشوری که پس از جدایی از اسلواکی، عملاً میراث‌دار اصلی یکی از پرافتخارترین تیم‌های تاریخ فوتبال اروپا شد.

میراثی که کم‌افتخار هم نیست؛ قهرمانی اروپا در سال ۱۹۷۶، قهرمانی المپیک ۱۹۸۰ و دو نایب‌قهرمانی جام جهانی در سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۶۲ باعث شده چکسلواکی همچنان یکی از تیم‌های مهم تاریخ فوتبال جهان محسوب شود. تیمی که در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی، یکی از قدرت‌های ثابت فوتبال اروپا بود.

اما پس از فروپاشی چکسلواکی، داستان تغییر کرد. جمهوری چک اگرچه در همان سال‌های نخست تولدش با نسل طلایی متشکل از پاول ندود، کارل پوبورسکی، پاتریک برگر و یان کولر تا فینال یورو ۱۹۹۶ پیش رفت و تنها با گل طلایی آلمان از رسیدن به جام بازماند، اما هرگز نتوانست موفقیت‌های گذشته را در جام جهانی تکرار کند.

چکسلواکی در مجموع هشت بار به جام جهانی رسید، اما جمهوری چک مستقل تنها یک حضور در این مسابقات را تجربه کرده است؛ جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان. حضوری که با وجود ستاره‌های بزرگش، خیلی زود و در همان مرحله گروهی به پایان رسید.

نکته جالب اینکه مسیر جمهوری چک در جام ملت‌های اروپا بسیار متفاوت بوده است. آن‌ها برخلاف جام جهانی تقریباً همیشه در سطح اول فوتبال قاره حضور داشته‌اند و حتی بدون تکرار قهرمانی ۱۹۷۶ نیز یکی از تیم‌های ثابت مراحل پایانی یورو محسوب می‌شوند.

اگر کارنامه چکسلواکی و جمهوری چک را یک تاریخ مشترک بدانیم، این کشور صاحب دو نایب‌قهرمانی جام جهانی، دو حضور در مرحله یک‌چهارم نهایی و چهار حذف در مرحله گروهی است؛ آماری که برای بسیاری از کشورهای فوتبال‌خیز جهان نیز دست‌نیافتنی به نظر می‌رسد. اما اگر فقط دوران جمهوری چک مستقل را ملاک قرار دهیم، آن‌ها هنوز در جست‌وجوی دومین حضور خود در بزرگ‌ترین تورنمنت فوتبال جهان هستند.

در تاریخ جام جهانی، آرژانتین، برزیل و ایتالیا بارها سد راه چک‌ها شده‌اند و خاطرات تلخی برای این کشور ساخته‌اند. در میان رقبای فعلی گروه A نیز تنها مکزیک سابقه رویارویی با جمهوری چک در جام جهانی را دارد؛ دیداری که با شکست اروپایی‌ها به پایان رسید. کره جنوبی و آفریقای جنوبی اما برای نخستین بار در تاریخ این رقابت‌ها مقابل چک قرار خواهند گرفت.

سرمربی چک کیست؟

قرار بود میروسلاو کوبک با ۷۴ سال سن مسن‌ترین سرمربی جام جهانی ۲۰۲۶ باشد، اما بازگشت دیک ادووکات به نیمکت کوراسائو این عنوان را از او گرفت. با این حال، سن بالا تنها ویژگی خاص سرمربی جمهوری چک نیست. او یکی از متفاوت‌ترین داستان‌های مربیگری فوتبال اروپا را در اختیار دارد؛ مردی که تا ۵۰ سالگی در کنار فوتبال به عنوان کارگزار بیمه کار می‌کرد و هرگز تصور نمی‌شد روزی تیم ملی کشورش را به جام جهانی برساند.

کوبک در دوران بازیگری دروازه‌بان اسپارتا پراگ بود، اما هرگز به ستاره‌ای بزرگ تبدیل نشد. او حتی فرصت حضور در تیم ملی چکسلواکی را هم به دست نیاورد و در ۳۰ سالگی کفش‌هایش را آویخت. آغاز دوران مربیگری نیز چندان امیدوارکننده نبود. سال‌ها در لیگ‌های پایین‌تر فعالیت کرد و حتی در سال ۲۰۰۰ سقوط با ویکتوریا پلژن را تجربه کرد؛ شکستی که در آن مقطع به نظر می‌رسید سقف توانایی‌های او را مشخص کرده باشد.

اما کوبک از آن دسته مربیانی است که مسیر موفقیت را دیرتر از دیگران پیدا می‌کنند. او در سال ۲۰۰۵ هدایت کلادنو را بر عهده گرفت و این تیم را به سطح اول فوتبال چک رساند. سپس در آستانه ۶۰ سالگی ناگهان وارد مهم‌ترین فصل زندگی حرفه‌ای خود شد؛ ابتدا هدایت تیم زیر ۱۹ سال جمهوری چک را پذیرفت و پس از آن به نیمکت اسلاویا پراگ و ویکتوریا پلژن رسید.

بازگشت به پلژن، نقطه عطف دوران مربیگری او بود. همان باشگاهی که سال‌ها قبل همراهش سقوط کرده بود، این بار سکوی فتح لیگ شد. کوبک در سال ۲۰۱۵ ویکتوریا پلژن را به قهرمانی لیگ رساند و انتقام تلخ‌ترین خاطره مربیگری‌اش را گرفت. البته این موفقیت هزینه‌ای شخصی هم برای او داشت. کوبک پیش از قهرمانی به بازیکنانش قول داده بود در صورت فتح لیگ، یادگاری کوچکی از آن فصل روی بدنش ثبت کند؛ وعده‌ای که در نهایت به یک خالکوبی دائمی روی بازویش ختم شد.

کوبک در ادامه به کادر فنی تیم ملی جمهوری چک اضافه شد، اما نقش او در آن مقطع چندان پررنگ نبود. بازگشت دوباره به پلژن اما بار دیگر نامش را سر زبان‌ها انداخت. او تیمی ساخت که در اروپا نیز حرف‌هایی برای گفتن داشت؛ ابتدا تا مرحله یک‌چهارم نهایی لیگ کنفرانس اروپا پیش رفت و سپس حضور در مرحله یک‌هشتم نهایی لیگ اروپا را تجربه کرد. موفقیت‌هایی که بار دیگر توانایی او در ساختن تیم‌های رقابتی با منابع محدود را به نمایش گذاشت.

شاید مهم‌ترین ویژگی کوبک همین باشد؛ توانایی استخراج حداکثر ظرفیت از امکاناتی که در اختیار دارد. او برخلاف بسیاری از مربیان نسل خود، از داده‌ها و تحلیل‌های آماری استفاده می‌کند و همزمان رابطه‌ای بسیار خوب با بازیکنان، رسانه‌ها و هواداران دارد. شوخ‌طبعی خاص و پاسخ‌های طعنه‌آمیزش نیز باعث شده کنفرانس‌های خبری او معمولاً از قالب خشک و معمول خارج شوند.

سرانجام پس از کنار رفتن ایوان هاشک، فدراسیون فوتبال چک هدایت تیم ملی را در حساس‌ترین مقطع ممکن به او سپرد؛ دو مسابقه پایانی پلی‌آف جام جهانی. کوبک از این آزمون سربلند بیرون آمد و حالا در ۷۴ سالگی مهم‌ترین چالش دوران حرفه‌ای خود را تجربه می‌کند؛ هدایت جمهوری چک در نخستین جام جهانی این کشور پس از بیست سال.

در میان اعضای کادر فنی، نام یاروسلاو پلاسیل بیش از همه به چشم می‌آید. هافبک باسابقه‌ای که سال‌ها یکی از مهره‌های کلیدی فوتبال چک بود و پیراهن باشگاه‌هایی چون موناکو، اوساسونا، کاتانیا و بوردو را بر تن کرد. برای فوتبال‌دوستان ایرانی، پلاسیل یادآور دوران حضورش در اوساسونا است؛ جایی که در مقطعی به عنوان جانشین جواد نکونام وارد ترکیب شد و حتی یک فصل نیز در کنار هافبک ایرانی این تیم در لالیگا به میدان رفت.

لیست جمهوری چک در جام جهانی 2026 به شرح زیر است:

دروازه‌بانان:‌ لوکاش هورنیچک (براگا)، ماتی کوفار (آیندهوون)، ییندژیخ استانک (اسلاویا پراگ)

مدافعان: ولادیمیر چوفال (هوفنهایم)، داوید دودرا (اسلاویا پراگ)، توماش هولش (اسلاویا پراگ)، روبین هراناچ (هوفنهایم)، اشتیپان خالوپک (اسلاویا پراگ)، داوید یوراشک (اسلاویا پراگ)، لادیسلاو کرِیچی (وولورهمپتون)، یاروسلاو زلنی (اسپارتا پراگ)، داوید زیما (اسلاویا پراگ)

هافبک‌ها: لوکاش چرو (ویکتوریا پلژن)، ولادیمیر داریدا (هرادتس کرالووه)، لوکاش پرووود (اسلاویا پراگ)، میخال سادیلک (اسلاویا پراگ)، هوگو سوخورک (اسپارتا پراگ)، آلکساندر سویکا (ویکتوریا پلژن)، توماش سوچک (وستهم)، پاول سولتک (المپیک لیون)، دنیس ویسینسکی (ویکتوریا پلژن)

مهاجمان: آدام هلوژک (هوفنهایم)، توماش خوری (اسلاویا پراگ)، مویمیر خیتیل (اسلاویا پراگ)، یان کوختا (اسپارتا پراگ)، پاتریک شیک (بایرلورکوزن).

ترکیب احتمالی چک

جمهوری چک از آن تیم‌هایی نیست که با فوتبال زیبا یا ستاره‌های پرزرق‌وبرق شناخته شود. این تیم مدت‌هاست از نسل تکنیکی فاصله گرفته و حالا بیشتر به نسخه‌ای سخت‌جان، فیزیکی و حساب‌گر تبدیل شده؛ تیمی که شاید چشم را نگیرَد، اما عبور از آن ساده نیست.

در پلی‌آف جام جهانی هم همین هویت خودش را نشان داد؛ جایی که چک بعد از دو بازی نفس‌گیر مقابل جمهوری ایرلند و دانمارک، در نهایت هر دو مسابقه را در ضربات پنالتی برد تا با چنگ و دندان به جام جهانی برسد. نه با نمایش‌های درخشان، بلکه با بقا.

اما چالش بزرگ‌تر تازه از اینجا شروع می‌شود. سفر طولانی، تغییر منطقه زمانی و بازی در ارتفاع نزدیک به ۲۰۰۰ متر در مکزیک، می‌تواند این تیم را در شرایطی قرار دهد که همیشه به آن عادت نداشته است. پایگاه تمرینی در دالاس هم این فاصله را بیشتر می‌کند؛ مسئله‌ای که در تورنمنت‌های فشرده، مستقیماً روی ریکاوری و تمرکز اثر می‌گذارد.

از نظر هویتی، چک همچنان تیمی است که روی «ساده و مستقیم بازی کردن» بنا شده. قدرت بدنی، درگیری‌های هوایی، توپ‌های دوم و ضربات ایستگاهی، ستون‌های اصلی فوتبالشان هستند. این همان چیزی بود که در مسیر پلی‌آف هم بارها نجاتشان داد.

در قلب این تیم، توماس سوچک همچنان فرمانده خط میانی است؛ بازیکنی که حتی با وجود تنش‌های انضباطی و واکنش‌های بحث‌برانگیز پس از بازی‌های مقدماتی، هنوز موتور اصلی تیم محسوب می‌شود. کنار او، لادیسلاو کرِیچی در خط دفاعی نقش رهبر جدید را گرفته؛ مدافعی که در پلی‌آف حتی در گلزنی هم نقش مستقیم داشت و نشان داد چک فقط یک تیم دفاعی نیست، بلکه تیم «لحظه‌ها»ست.

در خط حمله، همه چیز به یک نام گره خورده: پاتریک شیک. مهاجمی که اگر در فرم بدنی مطلوب باشد، می‌تواند در چند ثانیه جریان بازی را عوض کند. او سلاح اصلی چک در بازی‌های بسته خواهد بود؛ مخصوصاً مقابل تیم‌هایی که فضا را می‌بندند.

با این حال، بزرگ‌ترین علامت سؤال این تیم، ثبات درون مسابقه است. شکست تاریخی مقابل جزایر فارو در مسیر مقدماتی، همان جرقه‌ای بود که منجر به تغییر روی نیمکت شد. ایوان هاشک کنار رفت و میروسلاو کوبک در مقطع حساس وارد شد؛ تغییری که در نهایت مسیر صعود را هموار کرد، اما هنوز تضمینی برای تداوم آن نیست.

در ترکیب نهایی، انتظار می‌رود چک تلفیقی از بازیکنان لیگ برتر و چمپیونشیپ اروپایی و ستاره‌های لیگ داخلی داشته باشد. درون دروازه رقابت نزدیکی بین ماتی کووار و لوکاش هورنیچک شکل گرفته؛ یکی با تجربه قهرمانی در هلند، دیگری با جاه‌طلبی در پرتغال.

در خط میانی و حمله هم بازیکنانی مثل لوکاش پروود و پاول شولتس قرار دارند؛ چهره‌هایی که قرار است خلاقیت محدود این تیم را به لحظه‌های تعیین‌کننده تبدیل کنند.

جمع‌بندی ساده است؛ جمهوری چک شاید تیمی برای کنترل بازی نباشد، اما تیمی است که اگر بازی به جنگ تبدیل شود، زنده می‌ماند. و در جام جهانی، همین ویژگی گاهی از هر تاکتیکی خطرناک‌تر است.

پیش‌بینی می‌شود جمهوری چک با این ترکیب وارد مسابقات شود: ماتیاس کووار درون دروازه؛ لادیسلاو کریچی، روبین هراناچ و توماش هولش در خط دفاع؛ ولادیمیر کوفال، توماش سوچک، یاروسلاو زلنی، لوکاش پرووود و ولادیمیر داریدا در خط میانی؛ پاتریک شیک و پاول شولتس در خط حمله.

ستاره چک در جام جهانی 2026 کیست؟

پاتریک شیک هنوز هم نامی است که تمام ساختار تهاجمی جمهوری چک دور آن می‌چرخد. مهاجم بایر لورکوزن، ترکیبی از تکنیک، هوش حرکتی و تمام‌کنندگی مرگبار است؛ بازیکنی که اگر در روزش باشد، می‌تواند به تنهایی نتیجه یک مسابقه را تغییر دهد.

او در یورو ۲۰۲۰ به صحنه جهانی معرفی شد؛ جایی که با پنج گل یکی از درخشان‌ترین تورنمنت‌های فردی را رقم زد و گل استثنایی‌اش از میانه زمین مقابل اسکاتلند، هنوز هم به عنوان یکی از نمادهای آن رقابت‌ها شناخته می‌شود. همان لحظه‌ای که نام شیک را از یک مهاجم خوب، به یک مهاجم «ترسناک» تبدیل کرد.

مصدومیت‌ها در مقاطعی ریتم او را کند کرده‌اند، اما کیفیت ذاتی‌اش هیچ‌وقت زیر سؤال نرفته است. ۱۶ گل در بوندس‌لیگا فصل ۲۰۲۵-۲۶ نشان می‌دهد که او با فرم مطلوب وارد جام جهانی شده؛ مهاجمی که برای مدافعان، همیشه یک اشتباه فاصله است.

در تیم ملی چک، شیک فقط گلزن نیست؛ او نقطه مرجع است. جایی که تیم در حمله به آن تکیه می‌کند، حتی وقتی همه چیز قفل شده باشد.

کدام بازیکن چک را دنبال کنیم؟

در کنار شیک، نام توماس سوچک همچنان ستون تجربه و رهبری جمهوری چک است. هافبک وستهام با ۸۹ بازی ملی، باتجربه‌ترین چهره این نسل محسوب می‌شود؛ بازیکنی که هم در میانه میدان می‌جنگد و هم در محوطه جریمه تهدید ایجاد می‌کند.

با این حال، مسیر او در ماه‌های اخیر بی‌حاشیه نبوده است. پس از یکی از بازی‌های مقدماتی مقابل جبل‌الطارق، به دلیل واکنش بحث‌برانگیز نسبت به هواداران، بازوبند کاپیتانی از او گرفته شد؛ اتفاقی که نشان داد حتی رهبران تیم هم از فشار و انتقاد در امان نیستند.

با این وجود، نقش فنی سوچک همچنان غیرقابل جایگزین است. او هافبکی کامل است؛ ترکیبی از قدرت بدنی، جنگندگی و حضور در لحظه‌های گلزنی. ۶ گل در فصل اخیر لیگ برتر و ۱۷ گل ملی، نشان می‌دهد که او فقط یک هافبک تدافعی نیست، بلکه یک تهدید دائمی در بازی‌های بزرگ است. در واقع اگر شیک پایان حملات چک باشد، سوچک نقطه شروع بسیاری از آن‌هاست.

پدیده چک در جام جهانی 2026 کیست؟

فوتبال جمهوری چک همیشه از دل آکادمی‌ها نفس کشیده و اسلاویا پراگ یکی از مهم‌ترین کارخانه‌های تولید استعداد در اروپای شرقی است؛ جایی که نسل جدید این کشور حالا دارد خودش را به سطح اول فوتبال اروپا تحمیل می‌کند.

در این نسل، نام پاول سولیچ بیش از همه توجه‌ها را جلب کرده است. هافبک تهاجمی ۲۰ ساله‌ای که پس از درخشش در ویکتوریا پلژن به لیون منتقل شد و خیلی زود خودش را در ترکیب اصلی جا انداخت. او حالا نه‌تنها یکی از چهره‌های مهم خط حمله باشگاه فرانسوی است، بلکه در رقابت با ایندریک برای رهبری فاز تهاجمی تیم هم قرار گرفته است.

سولیچ بازیکنی است که قابل پیش‌بینی نیست؛ بین خطوط زندگی می‌کند، فضا را می‌شکند، موقعیت می‌سازد و اگر لازم باشد خودش هم تمام‌کننده می‌شود. پرسینگ فعال و حضور دائمی‌اش در فاز هجومی باعث شده خیلی زود به یکی از چهره‌های مورد اعتماد کادر فنی لیون تبدیل شود. او شاید هنوز بیرون از فرانسه و چک نام بزرگی نباشد، اما جام جهانی می‌تواند نقطه‌ای باشد که این وضعیت را برای همیشه تغییر دهد.

غایبان چک را بشناسید

در سوی دیگر، همیشه یک لیست نانوشته از بازیکنانی وجود دارد که نبودشان به اندازه حضور بقیه مهم است. مهم‌ترین نام این لیست، کینسکی است؛ دروازه‌بانی که در لیست اولیه چک حضور داشت اما خودش تصمیم گرفت قید جام جهانی ۲۰۲۶ را بزند. او ترجیح داد بعد از پایان فصل زیر تیغ جراحی برود تا برای رقابت در تاتنهام و فصل آینده کاملاً آماده باشد. تصمیمی شخصی، اما با یک پیامد واضح: کاهش عمق دروازه‌بانی چک در مهم‌ترین تورنمنت فوتبال جهان.

در کنار او، دودرا هم یکی از چهره‌هایی است که وضعیتش همیشه زیر سایه تردید بوده است. محرومیت طولانی‌مدت پس از دربی پراگ، ریتم بازی او را از بین برد و در ادامه هم شرایط بدنی‌اش به ایده‌آل نرسید. با این حال، کوبک ریسک کرد و او را در لیست نهایی نگه داشت؛ تصمیمی که بیشتر از آنکه اعتماد باشد، یک قمار حساب‌شده به نظر می‌رسد.

کمد لباس: چک

لباس جدید جمهوری چک برای جام جهانی ۲۰۲۶، فقط یک کیت ورزشی نیست؛ بیشتر شبیه یک بازخوانی از تاریخ فوتبال این کشور است. این پیراهن که توسط پوما طراحی شده، مستقیماً به یکی از مهم‌ترین خاطرات فوتبال چک اشاره می‌کند: یورو ۱۹۹۶ و تیمی که تا فینال پیش رفت و به «قهرمانان نقره‌ای» تبدیل شد. در واقع ایده اصلی طراحی، بازگشت به همان نقطه‌ای است که هویت مدرن فوتبال چک شکل گرفت؛ جایی میان غرور، حسرت و افتخار.

در لباس خانگی، نشان شیر دو دم—نماد ملی چک—با قدرت بیشتری نسبت به گذشته دیده می‌شود. این بار نه به‌عنوان یک المان تزئینی، بلکه به‌عنوان هسته مرکزی هویت بصری تیم. جزئیات نقره‌ای، اشاره مستقیم به همان نسل ۱۹۹۶ دارد؛ تیمی که هنوز هم در حافظه فوتبال این کشور زنده است و استانداردی برای نسل‌های بعدی محسوب می‌شود.

طراحی لباس عمداً بین گذشته و حال حرکت می‌کند؛ از یک طرف ارجاع به سنت و تاریخ، و از طرف دیگر زبان بصری مدرن که قرار است تیم را وارد یک دوره جدید کند. همین تضاد است که لباس را از یک طرح ساده فوتبالی به یک روایت تبدیل می‌کند.

در نسخه دوم، رنگ‌های طلایی و جزئیات ظریف روی یقه و پنل‌های کناری، حس رسمی‌تر و کلاسیک‌تری به پیراهن می‌دهد؛ چیزی نزدیک به ظرافت طراحی‌های اروپای مرکزی که با هویت بصری چک هم‌خوانی دارد.

روی سینه، نشان درون سپر تیره‌رنگ قرار گرفته و همان شیر دو دم طلایی بار دیگر تکرار می‌شود؛ انگار تأکیدی باشد بر این‌که هویت این تیم قابل حذف نیست، حتی در تغییر نسل‌ها.

در پشت یقه، جمله «Hrdě za lvy» به معنای «با افتخار برای شیرها» چاپ شده؛ جزئیاتی کوچک اما هدفمند که بیشتر از یک شعار، یک یادآوری ذهنی برای بازیکنان است.

در نهایت، این لباس فقط برای پوشیدن طراحی نشده؛ برای یادآوری یک چیز است: جمهوری چک همیشه تیمی بوده که گذشته‌اش را روی شانه‌هایش حمل می‌کند—چه سنگین باشد، چه الهام‌بخش

کمپ تیم؛ از تگزاس تا آزتکا و گوادالاخارا

با وجود شرایط آب‌وهوایی نسبتاً سنگین تگزاس—دمای حدود ۳۰ درجه همراه با آسمانی عمدتاً ابری—فضای کمپ تمرینی با استقبال قابل توجهی همراه شد. حتی وضعیت نامناسب پارکینگ و گل‌آلود بودن بخش‌هایی از مجموعه نیز مانع حضور و علاقه‌مندی مردم محلی نشد. استادیوم تمرینی «تگزاس هلث منسفیلد» که به‌تازگی تکمیل شده، همچنان در حال توسعه و تکمیل زیرساخت‌هاست.

یکی از نکات جالب این اردو، حضور پررنگ هواداران آمریکایی بود. اریک، یکی از طرفداران محلی، با پیراهن پاتریک شیک در تمرین حاضر شد و درباره او گفت: «یک فوتبالیست فوق‌العاده است؛ حرفه‌ای، روان و کارآمد. به محض اینکه فهمیدم چک اینجاست، پیراهنش را سفارش دادم.» او از مهمان‌نوازی مردم تگزاس و علاقه به دیدن تیم چک در این کمپ گفت.

در ادامه، استقبال عمومی با پرچم‌ها، امضاها و تشویق‌ها همراه بود و بخش زیادی از تماشاگران تلاش می‌کردند خود را به نزدیک‌ترین نقطه به زمین تمرین برسانند. در میان این جمع، حضور جامعه چکی ساکن دالاس نیز کاملاً محسوس بود؛ جامعه‌ای که به گفته فعالان محلی، یکی از بزرگ‌ترین تجمع‌های مهاجران چک در ایالات متحده را شکل داده است.

نینا مارکوسن، رئیس یک سازمان فرهنگی چک در دالاس، با تأکید بر اهمیت این حضور گفت: «ما اینجا هستیم تا به تیم ملی نشان دهیم که به آن‌ها افتخار می‌کنیم. هرچه کشور کوچک‌تر باشد، وابستگی به ریشه‌ها بیشتر است.»

حتی برخی خانواده‌های چکی از شهرهای دیگر نیز برای تماشای تمرینات سفر کرده بودند. در میان آن‌ها، دخترانی که بازیکنان مورد علاقه‌شان را نام می‌بردند—از ولادیمیر داریدا تا توماس سوچک—فضایی خانوادگی و پرهیجان ایجاد کرده بودند.

در کنار هواداران چک، حضور خبرنگاران کره‌ای و حتی تماشاگران مکزیکی نیز به چشم می‌خورد؛ نشانه‌ای از توجه بین‌المللی به این اردو. حتی رادک فاکسا، بازیکن هاکی که سابقه بازی طولانی در NHL دارد، نیز از تمرینات بازدید کرد و با شوخی گفت که آمده «اطلاعاتی برای کمک به شکست چک‌ها جمع کند.»

در نهایت، این کمپ تمرینی نه‌تنها یک محل آماده‌سازی تاکتیکی، بلکه صحنه‌ای از برخورد فرهنگ‌ها، هواداری بین‌المللی و آغاز یک ماجراجویی جهانی برای تیمی است که پس از سال‌ها دوباره به بزرگ‌ترین صحنه فوتبال برگشته است.

قصه‌های چک و ایران

ایران و جمهوری چک در سطح تیم‌های ملی بزرگسالان تاکنون تقابل رسمی‌ای با یکدیگر نداشته‌اند، اما اگر تاریخ را کمی عقب‌تر ببریم و به دوران «چکسلواکی» برگردیم، تنها رویارویی دو تیم به یک دیدار دوستانه در سال ۱۹۷۴ بازمی‌گردد؛ مسابقه‌ای که در ورزشگاه آزادی تهران برگزار شد و حال‌وهوایی کاملاً تاریخی داشت.

در آن بازی، آنتونین پاننکا—نامی که بعدها با ضربه پنالتی مشهورش در یورو ۱۹۷۶ جاودانه شد—برای تیم چکسلواکی به میدان رفت. در سوی مقابل نیز تیم ایران با ترکیبی از چهره‌های شاخص آن نسل مثل ناصر حجازی، علی پروین، غفور جهانی و محمد صادقی مقابل یکی از قدرت‌های فوتبال اروپا صف‌آرایی کرد؛ دیداری که بیش از آن‌که صرفاً یک مسابقه دوستانه باشد، برای فوتبال ایران یک تجربه بزرگ بین‌المللی محسوب می‌شد.

در سطح باشگاهی اما ارتباط دو کشور پررنگ‌تر بوده است. از جمهوری چک دو بازیکن در فوتبال ایران حضور داشته‌اند که هرکدام به شکلی بخشی از این ارتباط فوتبالی را شکل داده‌اند.

رابرت ساها، مدافع چکی، یکی از شناخته‌شده‌ترین آن‌هاست که در دهه ۸۰ فوتبال ایران پیراهن پرسپولیس را بر تن کرد. او طی ۳۱ بازی برای سرخ‌پوشان، ۵ پاس گل ثبت کرد و یکی از به‌یادماندنی‌ترین لحظاتش، پاس گل در دربی ۶۲ به مهرداد اولادی بود؛ گلی که منجر به پیروزی ۲–۱ پرسپولیس پس از سه سال در شهرآورد شد و نامش را برای هواداران این تیم ماندگار کرد.

در کنار او، مارتین پاریزک نیز دیگر بازیکن چکی بود که تجربه حضور در فوتبال ایران را داشت. او به‌عنوان دروازه‌بان ذخیره صبای قم به ایران آمد و پشت سر آلمیر تولیا قرار گرفت، اما حضورش بیشتر در نقش یک گزینه جانشین و تجربه‌محور در ترکیب تیم دیده شد تا یک چهره ثابت درون زمین.

آمار و نکات چک پیش از جام جهانی 2026

*میانگین سنی تیم ملی جمهوری چک به ۲۷ سال و ۶ ماه رسیده و این تیم را در محدوده‌ای میانه از نظر تجربه و جوانی قرار می‌دهد؛ ترکیبی که نه کاملاً نسل‌محور است و نه کاملاً باتجربه.

*هفت بازیکن از ویکتوریا پلژن در فهرست جام جهانی حضور دارند؛ آماری قابل توجه برای یک باشگاه داخلی که حتی از تیم‌هایی مثل یوونتوس، رم و ناپولی در میزان سهمیه ملی هم جلو زده است.

*لیگ چک با ۲۲ نماینده، پس از لیگ برتر ایران بیشترین تعداد بازیکن در این جام جهانی را به خود اختصاص داده است؛ نشانه‌ای از اتکای جدی این تیم به ساختار داخلی فوتبالش.

*در تاریخ جام جهانی، لادیسلاو نواک با ۱۲ بازی رکورددار حضور برای چک محسوب می‌شود و جوزف ماسوپوست با ۱۰ بازی در رده دوم قرار دارد. در بخش گلزنی نیز الدریچ ندلی با ۷ گل بهترین گلزن تاریخ این کشور در جام جهانی است؛ در مجموع ۱۸ بازیکن با این ملیت موفق به گلزنی در این رقابت‌ها شده‌اند.

*چک در این دوره ۹ لژیونر در ترکیب خود دارد که بوندسلیگا با ۴ بازیکن بیشترین سهم را دارد. همچنین ۳ بازیکن از هوفنهایم در لیست دیده می‌شوند و در کنار آن، ۲ بازیکن از لیگ برتر انگلیس نیز حضور دارند.

*پتر چک با ۱۲۴ بازی ملی رکورددار تاریخ فوتبال این کشور است. در نسل فعلی، توماس سوچک با ۹۰ بازی در صدر قرار دارد و در صورت حضور در سه بازی مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶، از رکورد یان کولر و پاول ندود عبور خواهد کرد. اگر چک به مراحل حذفی برسد و سوچک در تمام بازی‌ها حاضر باشد، او می‌تواند حتی به رکورد بازی‌های ملی میلان باروش نیز نزدیک شود.

*در بخش گلزنی، یان کولر با ۵۵ گل بهترین گلزن تاریخ چک است و پاتریک شیک با ۲۶ گل در تعقیب رکوردها قرار دارد. او در صورت گلزنی در جام جهانی، می‌تواند به رکورد ولادیمیر اسمیچر برسد و جایگاه خود را در جمع سه گلزن برتر تاریخ کشورش تثبیت کند.

*بازیکنان تیم ملی جمهوری چک در جریان جام جهانی تابستانی در آمریکای شمالی، در منطقه منسفیلد در حدود ۳۰ کیلومتری دالاس مستقر خواهند شد؛ مکانی که طبق تصمیم فیفا به عنوان کمپ تمرینی در اختیار آن‌ها قرار گرفته و امکان انتخاب آن به‌صورت مستقیم برای تیم وجود نداشته است. این خبر پس از صعود چک به نخستین جام جهانی خود در دو دهه اخیر توسط رسانه‌های آمریکایی منتشر شد.

آن چه باید درباره چک بدانیم

نقطه قوت تیم چک چیست؟

بزرگ‌ترین سلاح جمهوری چک را باید در قدرت هوایی و ضربات ایستگاهی جست‌وجو کرد. تیمی که بازیکنانی چون توماش چوری ۲۰۶ سانتی‌متری، پاتریک شیک، توماش سوچک و چند مدافع بلندقد را در اختیار دارد، تقریباً در هر کرنر و ارسال به یک تهدید جدی تبدیل می‌شود. اتفاقی نیست که بخش مهمی از گل‌های این تیم در مسیر صعود به جام جهانی از روی ضربات ایستگاهی به ثمر رسیده است.

در کنار این موضوع، ساختار دفاعی منظم و فیزیکی چک نیز نقطه اتکای مهمی برای این تیم محسوب می‌شود. ستون فقرات تیم متشکل از بازیکنانی مانند سوچک، کریچی و کوفال، ترکیبی سخت‌کوش و جنگنده را شکل داده که در بازی‌های فشرده و پرتنش کمتر دچار فروپاشی می‌شود. صعود از پلی‌آف و عبور از جمهوری ایرلند و دانمارک در مسابقاتی که تا ضربات پنالتی ادامه پیدا کردند نیز نشان داد این تیم از نظر روحی و ذهنی توانایی بالایی برای بقا در شرایط دشوار دارد.

نقطه ضعف تیم چک چیست؟

در سوی مقابل، کمبود خلاقیت در فاز هجومی همچنان یکی از بزرگ‌ترین نگرانی‌های این تیم به شمار می‌رود. بخش قابل توجهی از برنامه‌های تهاجمی چک به پاتریک شیک یا موفقیت در ضربات ایستگاهی وابسته است و زمانی که حریف بتواند این مسیرها را مسدود کند، خلق موقعیت برای آن‌ها دشوار می‌شود. به همین دلیل برابر تیم‌هایی که مالکیت توپ را در اختیار دارند یا با پرس شدید بازی می‌کنند، گاهی در انتقال توپ از دفاع به حمله دچار مشکل می‌شوند.

از سوی دیگر شرایط خاص جام جهانی ۲۰۲۶ نیز می‌تواند چالش مهمی برای این تیم باشد. سفرهای طولانی، تغییرات آب‌وهوایی و مسابقات برگزارشده در ارتفاع مکزیک، فشاری مضاعف بر تیمی وارد می‌کند که بخش مهمی از موفقیتش را مدیون دوندگی و نبردهای فیزیکی است. همچنین وابستگی به چند مهره کلیدی مانند شیک و سوچک باعث شده عمق ترکیب جمهوری چک یکی از نقاط آسیب‌پذیر این تیم در مسیر مسابقات باشد.

چرا چکسلواکی از بین رفت؟

چکسلواکی در اول ژانویه ۱۹۹۳ و در فرآیندی که به «طلاق مخملی» مشهور شد، به دو کشور مستقل چک و اسلواکی تقسیم شد. پس از فروپاشی نظام کمونیستی در سال ۱۹۸۹، اختلافات اقتصادی، سیاسی و فرهنگی میان دو بخش کشور به تدریج افزایش یافت. چک‌ها که از نظر اقتصادی توسعه‌یافته‌تر بودند، مسیر متفاوتی را دنبال می‌کردند و اسلواکی‌ها نیز خواهان استقلال بیشتر بودند.

در نهایت رهبران دو طرف، بدون برگزاری همه‌پرسی عمومی، بر سر جدایی توافق کردند و یکی از معدود تجزیه‌های بدون خونریزی در تاریخ معاصر اروپا رقم خورد؛ اتفاقی که هنوز هم درباره درست یا اجتناب‌ناپذیر بودن آن میان مردم دو کشور اختلاف نظر وجود دارد.

از نسل طلایی چک چه خبر؟

نسلی که با پاول ندود، میلان باروش، پتر چک و پاتریک برگر شناخته می‌شد، هنوز هم یکی از مهم‌ترین دوره‌های تاریخ فوتبال این کشور محسوب می‌شود. نسلی که چک را به فینال یورو ۱۹۹۶ و نیمه‌نهایی یورو ۲۰۰۴ رساند و برای مدتی در میان قدرت‌های اصلی فوتبال اروپا قرار داد.

امروز ندود در حوزه مدیریت فوتبال فعالیت می‌کند، باروش سال‌های پایانی حضورش در فوتبال حرفه‌ای را پشت سر گذاشته، پاتریک برگر وارد فعالیت‌های تجاری شده و پتر چک نیز پس از تجربه مدیریت در چلسی، بیشتر در حوزه رسانه، سرمایه‌گذاری و حتی هاکی روی یخ حضور دارد. اگرچه آن نسل هرگز به افتخارات چکسلواکی در جام جهانی نرسید، اما همچنان محبوب‌ترین نسل تاریخ فوتبال جمهوری چک به شمار می‌رود.

فرانتس کافکا که بود؟

فرانتس کافکا، نویسنده مشهور یهودی آلمانی‌زبان، در سال ۱۸۸۳ در پراگ به دنیا آمد و امروزه یکی از تأثیرگذارترین نویسندگان قرن بیستم محسوب می‌شود. آثاری مانند «مسخ»، «محاکمه» و «قلعه» او را به نماد ادبیات مدرن تبدیل کرده‌اند؛ آثاری که سرشار از اضطراب، تنهایی، بوروکراسی پیچیده و موقعیت‌های غیرمنطقی هستند.

تأثیر کافکا به اندازه‌ای گسترده بوده که اصطلاح «کافکایی» وارد ادبیات و فرهنگ عمومی جهان شده است. امروز نیز پراگ با موزه‌ها، مجسمه‌ها و یادبودهای متعدد، پیوند عمیق خود را با مشهورترین نویسنده تاریخش حفظ کرده است.