مسی بالای دست و رونالدو خیلی پَست| تفاوت فرهنگی رخ نمایاند مسی و تیمش رگ ایرانی دارند
در این مطلب درخصوص موضوع داغ این روزا یعنی تفاوت رفتار هم تیمی های مسی و رونالدو صحبت کردیم.
شایانیوزـ اخبار فوتبال و جام جهانی این روزا در حال غوغاست و خیلی ها حتی اونایی که فوتبالی نیستن هم حداقل یکی دو تا بازی رو حتی به صورت اتفاقی و از سر توفیق اجباری دیدن و خیلی ها دوست داشتن فینال امسال خیلی رویایی بین پرتغال و آرژانتین باشه و شاهد تقابل دو اسطوره ی بزرگ در دنیای فوتبال باشیم که واقعا جا داره به خاطر این که تو دوره ای زندگی کردیم که اون ها رو دیدیم شکر کنیم، ولی خب این آرزو نشد که بشه چون فوتبال دقیقا مثل زندگی غیرقابل پیش بینی و کنترله و دقایق و ثانیه ها در اون میتونن طوری ورق رو برگردونن و احساسات آدم رو دگرگون کنن که حد نداشته باشه مثلا شما در طول یه بازی میتونید احساسات مختلفی رو تجربه کنید از خشم، شادی و هیجان تا حدی غم و دقیقا به همین علته که خیلی ها میگن فوتبال یعنی زندگی.
حالا تو دل همین زندگی ما توی فاصله ی فقط حدود بیست و چهار ساعت، هم اشک های رونالدو رو وسط زمین دیدیم و هم اشک های مسی رو که خودش به تنهایی صحنهی عجیبی بود و متحیر کننده چون یکی از سر غم چشماش تر شد و یکی از سر خوشی و ذوق، ولی چیزی که واقعا ذهن آدم رو درگیر میکنه فرق زمین تا آسمون واکنش هم تیمی های این دو اسطوره ست چون رونالدو بعد از شکست پرتغال مقابل اسپانیا، مسلما بیشتر از هر وقت دیگه ای به یه دلداری درست و حسابی نیاز داشت اما انگار هیچ کس از بازیکنای تیمش خودش رو موظف نمیدید بهش نزدیک بشه، بعضی ها فقط از کنارش رد شدن و حتی نگاه درست و حسابی هم بهش نکردن، در عوض بازیکنای اسپانیا بودن که رفتن سمتش و سعی کردن حالش رو بهتر کنن و باهاش ابراز همدلی کردن.
اما داستان مسی کاملا یه چیز دیگه بود و بعد از اون برد دراماتیک و مهم آرژانتین مقابل مصر، وقتی لئو رو در حالی که اشک میریخت دیدن هم تیمی هاش تقریبا بلافاصله خودشون رو رسوندن بهش و اونو بغل کردن، پرتش کردن هوا و باهاش اون لحظه رو جشن گرفتن، دقیقا همون چیزی که از یه تیم واقعا متحد انتظار میره و خب اینجاست که تفاوت اصلی معلوم میشه: آرژانتین، هر چقدر هم همیشه در بهترین فرم نباشه، حداقل تیمه ولی پرتغال توی خیلی از لحظه ها بیشتر شبیه مجموعه ای از بازیکنای جدا از هم به نظر میرسه تا یه گروه واقعا یکدل.
اما یه موضوعی که این وسط هم وجود داره اینه که خیلی از عشق فوتبال ها در فضای مجازی در مورد این موضوع اینطور گفتن که به نظرشون رونالدو باید به وقتش خداحافظی میکرد تا به قولی احترامش حفظ بشه یا خیلی ها در این رابطه گفتن که مسی خودش روحیه ی تیمی داره و پاس گل های زیادی میده از این رو تیم هم هواش رو داره در حالی که رونالدو بیشتر تک روست و تلاش انفرادی برای برد داره، ولی به نظرتون اگه آرژانتین هم بازی رو می باخت هم تیمی های مسی رفتار بهتری از هم تیمی های رونالدو داشتن؟
آرژانتین داداشی و خاکی، پرتغال پفکی و پولکی
اینجور که بوش میاد جواب سوال قسمت قبل بله باشه چون اگه بخواهیم از نظر تفاوت فرهنگیه این دو تیم که نمایندگان کشورشون هستن بگیم گفته میشه آرژانتینی ها به کل مردمی بسیار خونگرم و احساساتی هستن و توی جمع هاشون به مسن ترین فرد احترام زیادی میذارن و اون رو مهم ترین فرد میدونن و یه جورایی پیشکسوت ها در هر عرصه ای براشون بی نهایت قابل احترام هستن و خب قاعدتا مسی هم به عنوان یه اسطوره ی ملی براشون بسیار مهمه و در کل انگار دوستی های مردم آمریکای جنوبی یه رنگ و بوی دیگه داره و اینو حتی میتونید تو ارتباط دوستیه قوی ای که بین مسی، نیمار و سوارز وجود داره هم ببینید.
اما در مقابل بد نیست یکم هم از پرتغالی ها بدونید که خب مردمان اروپایی بشمار میان، در فرهنگ اون ها رک بودن حرف اول رو میزنه و افراد محافظه کاری هستن، پس واضحه که در روابط یک فاصله ای رعایت میشه و به قول گفتی جیک تو جیک نمیشن با آدما و خب همین سردی میتونه رفتار هم تیمی های رونالدو رو توجیه کنه.
حالا به نظرتون کدوم تیم فرهنگش با ما نزدیکیه بیشتری داره؟ مسلما آرژانتین چون این دیگه پر واضحه که ما ایرانی ها تو خونگرمی شاید جز رتبه دارهای برتر در جهان باشیم و فرقی نمیکنه جیبمون پر باشه یا خالی برای رفاقت حسابی مایه میذاریم و خاکی هستیم و شاید یه دلیل این موضوع هم این باشه ما و مردم آرژانتین احتمالا بلدیم چطور تو سختی ها و مشکلات تاب بیاریم در حالی که احتمالا اروپایی های بی دغدغه و کم دغدغه با این موضوع زیاد آشنایی ندارن و روحیه شون لطیف تر و ضعیف تره!
