۵۰۰۰ مین ایران آماده نشستن کف تنگه هرمز؛ آن موقع کار ترامپ و اعراب خلیج فارس زار است!
تنگه هرمز گلوگاه و شاهراره اتصال نفت و انرژی کشورهای خلیج فارس به آب های بین المللی است
شایانیوز- تنگه هرمز یکی از مهمترین آبراههای جهان است؛ جایی که جغرافیا، تاریخ، اقتصاد و سیاست در هم تنیده شدهاند. این گذرگاه باریک، خلیج فارس را به دریای عمان و سپس به اقیانوس هند متصل میکند و از دیرباز مسیر ارتباطی شرق و غرب بوده است. اگر نقشه جهان را نگاه کنیم، شاید تنها یک شکاف آبی کوچک دیده شود؛ اما همین شکاف، نقشی تعیینکننده در شکلگیری تمدنها، رقابتهای استعماری، منازعات منطقهای و حتی اقتصاد جهانی ایفا کرده است.
تنگه هرمز میان سواحل جنوبی ایران و شمال کشور عمان قرار دارد. در شمال آن استان هرمزگان ایران و در جنوب آن شبهجزیره مسندم عمان واقع شده است. این تنگه، تنها مسیر دریایی خروجی کشورهای حاشیه خلیج فارس به آبهای آزاد است.
طول و عرض و عمق تنگه هرمز
طول تنگه هرمز حدود ۱۶۰ کیلومتر برآورد میشود. عرض آن در نقاط مختلف متفاوت است؛ در عریضترین بخش به حدود ۹۵ کیلومتر میرسد، اما در باریکترین نقطه عرض آن نزدیک به ۳۳ کیلومتر است. با این حال، مسیرهای رسمی کشتیرانی بسیار باریکتر هستند. در عمل، هر مسیر عبور کشتیها حدود ۳ کیلومتر عرض دارد و یک منطقه حائل نیز میان مسیر رفت و برگشت قرار گرفته است.
عمق تنگه هرمز متغیر است. در برخی نقاط عمق به بیش از ۶۰ متر میرسد، در حالی که در نواحی کمعمقتر حدود ۳۰ تا ۴۰ متر است. به گزارش راز بقا این عمق برای عبور نفتکشهای عظیم و کشتیهای سنگین مناسب است، اما همین ویژگی باعث میشود مسیرهای مشخص و محدودی برای حرکت کشتیهای بزرگ وجود داشته باشد. این تمرکز مسیر عبور، اهمیت امنیتی منطقه را چند برابر میکند.
۵۰۰۰ مین آماده نشستن کف تنگه
نیروی دریایی سپاه پاسداران دهههاست که خود را برای این لحظه آماده کرده است. انباری از مینهای دریایی، موشکهای کروز ضدکشتی، پهپادهای انتحاری، زیردریاییهای مینیاتوری و قایقهای تندروی مسلح. ترکیبی مرگبار که اگر هماهنگ عمل کند، میتواند تنگه را به جهنمی برای کشتیها تبدیل کند.
اما برگ برنده اصلی، مینها هستند. ایران حدود ۵۰۰۰ مین دریایی در اختیار دارد؛ از مینهای ساده تماسی گرفته تا مینهای پیشرفتهای که با امواج صوتی، مغناطیسی یا فشاری منفجر میشوند. مینهایی که یافتن و خنثی کردنشان فوقالعاده دشوار است.
ایران زیرساختهایی هم تدارک دیده: شبکهای از تونلها و غارها در امتداد سواحل جنوبی که شناورهای مینریز را تا لحظه عملیات پنهان نگه میدارند. حتی اگر بخشی از این شناورها در حملات اولیه آمریکا نابود شده باشند، هزاران مین ممکن است همچنان در انتظار کشتیها باشند. مینها شاید نفتکشها را غرق نکنند، اما خدمه را میترسانند، بیمهها را گران میکنند و شرکتهای کشتیرانی را مجبور به توقف میکنند.
پاکسازی مین در زمان جنگ تقریبا غیرممکن است. در جنگ خلیج فارس، پاکسازی ۹۰۷ مین از سواحل کویت ۵۱ روز طول کشید؛ آن هم پس از پایان جنگ و با کمک نقشههایی که عراقیهای شکستخورده ارائه کردند.
حالا تصور کنید آمریکا بخواهد همین کار را در تنگه هرمز انجام دهد، همزمان با شلیک موشکهای کروز از ساحل ایران، حملات پهپادی و قایقهای تندروی انتحاری. نتیجه روشن است: فاجعه.
تحلیلگران مؤسسه فارن افرز معتقدند اگر ایران تنگه را مینگذاری کند، آمریکا گزینه خوبی برای پاسخ ندارد. تنها راه، جلوگیری از مینریزی در وهله اول است. وگرنه، واشنگتن باید خود را برای ماهها درگیری فرسایشی و گرانی بیسابقه نفت آماده کند.
