بمب های ساعتی در تهران را دریابیم!

شایانیوز- یکی از مشکلات و چالش هایی که تهران به عنوان پایتخت کشورمان در سال های اخیر به نحوی جدی با آن درگیر بوده، مساله ساختمان های ناایمن است. برخی منابع گزارش می دهند که در تهران چیزی قریب به 30 هزار ساختمان ناایمن وجود دارد. در این راستا، سال گذشته بود که قدرت الله محمدی، مدیر عامل سازمان آتش نشانی و خدمات ایمنی شهرداری تهران در موضع گیری ای از وجود 75 ساختمان بزرگ ناایمن در قالب هایی نظیر پاساژ در تهران خبر داد که هیچ اقدامی هم برای ایمن سازی آن ها صورت نمی گیرد.

مساله ای که در نوع خود می تواند زمینه های مساعدی را برای وقوع یک فاجعه بزرگ نظیر آنچه چند سال قبل در مورد ساختمان پلاسکوی تهران شاهد بودیم، فراهم کند. اساسا به دلیل همین جدی بودن مساله ساختامان های ناایمن است که برخی از این ساحتمان ها با عنوان بمب های ساعتی در پایتخت کشورمان یاد می کنند. بمب هایی که هر آن احتمال وقوع فاجعه از دل آن ها وجود دارد و می توانند بحران های بزرگی را در تهران ایجاد کنند.

از این رو، در رابطه با مساله ساختمان های ناایمن و رفع این چالش، توجه به 2 نکته ضروری به نظر می رسد.

اولا باید صورت مساله وجود ساختمان های ناایمن به نحوی جدی از سوی شهرداری تهران و البته دیگر نهادها و سازمان های مسئول، مورد شناسایی قرار گیرد. اینکه گفته می شود 75 ساختمان بزرگ در تهران با وضعیت ناایمن وجود دارد و روزانه هزاران نفر به آن ها رفت و امد دارند اما هیچ اقدامی برای رفع مشکل ناایمن بودن آن‌ها صورت نمی گیرد، حقیقتا علامت سوال های زیادی را در ذهن ایجاد می کند. آیا باید کار به جایی برسد که یک ساختمان بزرگ دچار آتش سوزی و یا ریزش شود که همه پای کار بیایند؟

از این رو، تا زمانی که عمق بحران در این رابطه به خوبی شناسایی نشود و برای رفع چالش ها برنامه ریزی صورت نگیرد، همچنان باید انتظار وقوع فجایع ناخوشایند را در آینده داشته باشیم.

دوم اینکه بایستی استانداردها و قوانین در حوزه برخورد با ساختمان های ناایمن نیز ماهیت سخت گیرانه تری را به خود بگیرند. تداوم چالش ساختمان های ناایمن در پایتخت علی رغم تمامی هشدارهایی که در این رابطه داده شده و می شود و البته انفعال کنونی در این حوزه، نشان از آن دارد که خلاهای جدی قانونی در رابطه با مساله مذکور وجود دارد که تاکنون نیز رفع نشده اند.

از این رو، اینکه صرفا ماجرای برخورد با ساختمان های ناایمن و تسریع روند ایمن سازی آن ها را به کارگزاران و مسئولان تقلیل دهیم چندان هم درست نیست و در این رابطه باید قانون ماهیتی شفاف و سخت گیرانه داشته باشد و از این رهگذر، زمینه های ظهور و بروز یک فاجعه را از بین ببرد.