مادر کوشا او را مانع رسیدن به خواسته هایش می دانست؛ قتل پسر 4 ساله در اهواز

شایانیوز- چندی پیش یعنی ساعت 8 شب 3 شهریور ماه امسال ماجرای گم شدن پسری به نام کوشا توسط مادرش به پلیس مخابره شد. در پی این گزارش عکسهای پسربچه که ظاهرا ساکن کوی ملت اهواز بود در فضای مجازی دست به دست می شد تا سر نخی از او به دست آید.

قصه ی اولیه ای که از کوشا بیان شد چه بود!؟

گویا پدر و مادر کوشا چند سالی می شد که از یکدیگر طلاق گرفته بودند. مادر کوشا معتقد بود که ساعت 9 شب فرزندش را به خانه ی پدربزرگش رسانده اما بررسی دوربین های مداربسته حاکی از آن بودند که مادر خانواده تا مقابل خانه پدر بزرگ آمده اما موفق به یافتن وی نشده است.

مدتی پس از گزارش جسد کوشا کشف شد

همینطور که کارآگاهان در حال بررسی ماجرا بودند جسد کوشا در تاریخ ششم شهریور 1402 کشف شد. این کودک معصوم که تنها 4 سال سن داشت در شهرک حفاری پیدا شد و این در حالی بود که جراحات بر جای مانده در جسد او حاکی از مرگ وی بر اثر خفگی بودند. لذا فرضیه ای مبنی بر قتل کوشا در ذهن ماموران شکل گرفت.

ماموران به مادر کوشا مشکوک شدند

کارآگاهان پرونده کوشا از آن جهت که مادر او آخرین فردی بوده که فرزندش را ملاقات کرده است احتمال دادند که قتل توسط خودش صورت گرفته است. لذا با دستور مقام قضایی زن جوان دستگیر شد و در همان تحقیقات اولیه به قتل بی رحمانه ی کودک معصومش اعتراف کرد

دلیل به قتل رسیدن کوشا توسط مادر

این مادر بی رحم پسر خود را مانع رسیدن به خواسته هایش می دانست. لذا در اعترافاتش چنین بیان داشته است: پسرم مانع رسیدن من به خواسته هایم می شد به همین خاطر تصمیم به قتل او گرفتم و پس از قتل با ادعا ناپدید شدن پسرم سعی داشتم پلیس را گمراه کنم اما جسد پسرم پیدا شد. لازم به ذکر است که با اعتراف مادر کوشا به قتل فرزندش این پرونده برای تحقیقات بیشتر در اختیار ماموران پلیس آگاهی اهواز قرار گرفته است.

کوشا در حالی به قتل رسید که بسیاری از خانواده ها در انتظار فرزند هستند

پس از اطلاع از ماجرای کوشا یاد کودکانی افتادیم که به هر دلیلی از داشتن خانواده محرومند. لذا در مراکزی نظیر بهزیستی نگهداری می شوند. کوشا خودش انتخاب نکرده بود که فرزند چنین مادر بی رحمی باشد. اما اگر آن مادر بعد از تصمیم برای تولد یک انسان به هر دلیلی پشیمان شده بود، راه های زیادی غیر از قتل برای خلاص شدن از او پیش رویش داشت. مثلا کاش او را به سازمان های بهزیستی می سپرد تا دست کم، از یک زمانی به بعد شانس قرار گرفتن در کنار پدر مادری هرچند غیر همخون ولی مهربان و آگاه را داشته باشد. چرا که اگرچه عده ای صلاحیت نگهداری از یک کودک را ندارند، در عوض عده ی بسیاری هستند که در حسرت این موجودات دوست داشتنی، روزگار می گذرانند.