ماجرای هتل معروف ایرانی و طراح صاحب سبکش؛ مهدی ابراهیمیان که بود؟

هتل مجللی که در این تصویر به چشم می خورد نتیجه طراحی های مردی اســت که دو روز پیش درگذشت، اما اثر هنری او بیش از 50 سال اســت که در اصفهان پاگرفته و به نامش ثبت شده است. مهدی ابراهیمیان طراح هتل عباســی معروف اصفهان اســت که نامش به نام بســیاری از ســاختمان های ایرانــی و خارجی گره خورده اســت.

به گزارش «شایانیوز» و به نقل از روزنامه هفت صبح، او ســال 1317 در بیدآباد اصفهان متولد و از هنرستان هنرهای زیبای این شهر در رشته نقاشــی فارغ التحصیل شــد. ابراهیمیان بعد از پایان دوره هنرســتان، به عنوان یکی از رتبه هــای برتر این مدرسه بورسیه شــد و به پاریس رفت.

او در این شهر طی یک دوره چهارســاله معماری داخلی و یک ســال هم نقاشی و تکنیک فرســک دیواری آموخت و پس از پایان تحصیلاتش در فرانسه به ایران بازگشت و حدود یک سال هم در دانشکده هنرهای تزئینی تدریس کرد. ماجرای طراحی داخلی این هتل هم به ســال 1336 برمی گردد کــه دولت وقت تصمیم گرفــت با توجه به افزایش ســفر جهانگردان و گردشــگران خارجی به اصفهان و نبودن امکانات اقامتی مناسب در این شهر، این کاروانسرا را به یک هتل بین المللی تبدیل کند.

بر این اساس اجاره نامه ای که بین بیمه ایران و اداره اوقاف اصفهان در اسفندماه این سال بســته شد، بیمه ایران موظف بود به هزینه خود مهمانخان های تاســیس کند. زیرسازی، سفت کاری و کاشــی کاری هتل عباسی را مهندس سیروی فرانسوی انجام داد. 

مهمانسرای بازمانده از دوره صفوی

هتل عباســی امروز، کاروانســرایی باقی مانده از قرن هفدهم اســت که مادر شــاه سلطان حســین آن را ساخت. قبل از مرمت و بازسازی، از این فضا برای توقف کامیون های حامل قند و شکر استفاده می شد و در ازای پرداخت ماهانه ۳۰ ریال ســاختمان آن به اداره قند و شکر اجاره داده شده بود. سال ۱۳۳۶ شرکت بیمه ایران با طرح آندره گدار (رئیس و مشاور اداره باستانشناسی وقت) کار مرمت و بازسازی بنا را آغاز کرد و تلاش شد طراحی آن طبق طرح های صفوی پیش رود.

نتیجه کار یک مهمانســرا بود که بعد از مدتی تبدیل به هتل شد و به دلیل اهمیت آن برای دولت، مدیریت آن به گروه هتلداری نگرســکو -از بزرگترین گروه های هتلداری جهان- سپرده شد، اما پس از گذشت دو سال مدیریت آن در اختیار گروهی ایرانی قرار گرفت. 

ابراهیمیان در ســال ۴۴ برای تهیه طرح آرایش فضای داخلی این مهمانسرا و اجرای آن انتخاب شد. زمانی که ابراهیمیان وظیفه طراحی دوباره آن را به عهده گرفت، همه چیز را خراب کرد و از اول ساخت چون فکر می کرد از طراحی سنتی ایرانی فاصله زیادی دارد. ابراهیمیان تیمی از معماران سنتی ایران را برای طراحی این هتل بین المللی جمع کرد: استاد رشتیان برای طراحی های گل و بته، بــرادران روحانی برای آینه کاری و اســتاد امیر بــرای آینه های تخت.

او بــرای اینکه کاری کاملا منحصربه فرد انجام دهد، یک کوره شیشه برای ساخت کوپه ای شیشه در اصفهان ساخت که بعد از آن استاد آینه کار شیشه های ساخته شده را جیوه اندود می کرد و بعد گچبرها آینه کاری را شــروع می کردند. خودش هر روز 22 ســاعت در هتل کار می کرد و گاهی برخی از ایده هایش را نه تنها با بیمه ایــران، بلکه با دربار هم هماهنگ می کــرد.

کار تزئینات داخلی هتل عباســی حدود 16 ماه در سه شیفت کاری با حدود 200 هنرمند زمان برد و در ســال ۱۳۴۵ خورشیدی به پایان رسید. کار هتل که تمام شد، محمدرضا پهلوی با ملکه و پادشاه تایلند به هتل عباسی رفتند و در جریان همین بازدید، از ایده های ابراهیمیان برای تزئینات هتل خوشش آمد و وقتی به تهران بازگشت برایش مدال همایون فرستاد. 

لویزان زیباتر از هتل عباسی بود!

ابراهیمیان بعد از پایان کار هتل عباســی به تهران آمد و دفتر کار خودش را در این شــهر به راه انداخت. به غیر از هتل عباســی، طراحی چند مجموعه مبلمان در کاخ لویزان و حسینیه ارشاد هم به دست او انجام شد. یکی از طراحی هایی که خودش به آن علاقه ویژه ای داشت، کاخ شیان در لویزان بود که مخصوص مهمانان خصوصی دربار ساخته شده بود و ابراهیمیان آن را زیباتر از هتل عباسی می دانست، اما بعد از انقلاب بسته شد و اجازه بازدید عموم وجود نداشت.

طراحی هتل والدروف در نیویورک همراه با یک رستوران شــرقی، طراحی نمایشگاه های سازمان نمایشگاه های کشور در چند کشــور مختلف، طراحی اقامتگاه سفرای ایران در فرانسه، آمریکا، بلژیک و روسیه هم به کمک ابراهیمیان و به درخواست وزارت امورخارجه وقت انجام شد. او حتی جزئیاتی مانند ظروف غذاخوری در هتل والدروف را با نقوش ایرانی تغییر داد و در طراحی نمایشگاه های بین المللی هنری از همین آثار سنتی ایرانی کمک می گرفت. ابراهیمیان مدتها ساکن آمریکا بود، اما در سالهای پایانی زندگی اش در روستای افجه لواسان زندگی می کرد.