نقد بررسی فیلم رؤیا پردازان؛ The Dreamers
فیلم رویاپردازان ساخته سال ۲۰۰۳ و مربوط به بحبوحه انقلاب فرهنگی و اعتراضات دانشجویی 1968 پاریس است.
شایانیوز- رؤیاپردازان (The Dreamers) فیلمی دراماتیک محصول سال ۲۰۰۳ بریتانیا/ فرانسه به کارگردانی برناردو برتولوچی است.
فیلم دربارهٔ دانشجویی آمریکایی به نام متیو است که به پاریس در جریان اعتراضات دانشجویی سال 1968 میرود. او در آنجا با دوقلوهای فرانسهای، ایتا و تئو، آشنا میشود و ...
فیلم در بحبوحه انقلاب فرهنگی و اعتراضات دانشجویی 1968 پاریس ساخته شده است، جایی که جامعه به شدت متحول میشود.
برتولوچی این بستر را به شکل زنده و پرتنشی نشان میدهد. او با استفاده از جزئیات تاریخی و فرهنگی، فضایی ملموس و باورپذیر میسازد که در آن تحولات شخصی و اجتماعی در هم تنیده میشوند.
فیلم به شدت درباره آزادی فردی، تمرد از سنتها و قوانین اجتماعی است. شخصیتها به دنبال کشف هویت خود و شکستن قید و بندهای اخلاقی و فرهنگیاند.
یکی از محورهای اصلی فیلم روابط جنسی و احساسی میان سه شخصیت است. برتولوچی با جسارت، موضوعات تابو و مرزهای روابط جنسی را به تصویر میکشد.
فیلم پر است از ارجاعات سینمایی و فرهنگی، مثل فیلمهای کلاسیک فرانسوی که شخصیتها آنها را میبینند یا دربارهشان صحبت میکنند. این موضوع نشان میدهد چگونه هنر در شکلگیری هویت و دیدگاه انسانها نقش دارد.
فردی نسبتا بیتجربه و ناآشنا با فضای سیاسی و فرهنگی پاریس است که با ورود به جمع دوقلوها، کمکم به دنیای پیچیده و آشفته آنها کشیده میشود.
نمادهای آزادیخواهی و شورش جوانان آن دوران، اما در عین حال شخصیتهایی با ضعفها و تناقضات انسانی. رابطه نزدیک آنها به هم، نوعی همزیستی و وابستگی شدید است که گاهی به مرزهای خطرناک میرسد.
برناردو برتولوچی با قاببندیهای زیبا، نماهای طولانی و موزیکهای خاص، فضایی رویاگونه و در عین حال واقعی خلق میکند.
استفاده از رنگها و نورپردازی خاص به انتقال حس نوستالژیک و رمانتیک فیلم کمک میکند.
برخی منتقدان به دلیل نمایش صریح روابط جنسی و موضوعات تابو، فیلم را جنجالی و تحریکآمیز دانستهاند.در عین حال، برخی معتقدند فیلم به خوبی نشان میدهد که چگونه آزادی و شورش میتواند همزمان زیبا و خطرناک باشد.
فیلم پر از ادای احترام به سینمای کلاسیک است. این ارجاعات فقط برای زیبایی نیستند، بلکه بخش مهمی از معنای فیلم را شکل میدهند.
اتاقی که شخصیتها در آن بیشتر وقتشان را میگذرانند، شبیه رحم است: جایی گرم، ایزوله، دور از دنیای واقعی. آنها از ورود به واقعیت (اعتراضات بیرون) میترسند، اما در نهایت واقعیت خودش وارد میشود.
در فلسفه فرویدی، اروس نمایانگر عشق و زندگیست؛ تاناتوس نماینده مرگ. فیلم به شکل عمیقی این دو نیرو را در هم تنیده نشان میدهد.
